Interview met Savvas Shiapanis
Keurmeester & fokker over balans, karakter en kwaliteit binnen de Amerikaanse staffordshireterriër.
Voor deze editie van het clubblad spraken wij met Savvas Shiapanis, fokker en keurmeester uit Cyprus. Wij danken de heer Shiapanis hartelijk voor zijn uitgebreide en openhartige antwoorden. Met dit interview hopen wij dat onze leden hem beter leren kennen als persoon, fokker en keurmeester voor de aankomende kampioensclubmatch.
Savvas Shiapanis is een actieve kynoloog uit Cyprus, waar hij niet alleen lid is van de Cyprus Kennel Club, maar ook de eerste voorzitter werd van de Amerikaanse staffordshireterriër Club in Cyprus, een functie die hij nog steeds vervult. In de loop der jaren heeft hij zich ontwikkeld tot een bevlogen liefhebber van het ras, met een duidelijke visie op gezondheid, type, karakter en verantwoord fokken.
1. Kunt u zichzelf voorstellen aan onze leden?
Hallo AmStaff-liefhebbers,
Allereerst wil ik de American Staffordshire Terrier Club Holland bedanken voor de eer en het vertrouwen om uitgenodigd te worden als keurmeester op de National Specialty Show. Ik weet zeker dat het een geweldige dag zal worden waarop we samen van onze sport kunnen genieten en tijd kunnen doorbrengen met dit prachtige ras.
Ik ben geboren en woon in Cyprus, een klein eiland in de Middellandse Zee dat jullie echt eens moeten bezoeken. Jullie zullen ervan houden. Ik ben actief lid van de Cyprus Kennel Club en de eerste voorzitter van de Amerikaanse staffordshireterriër Club in Cyprus, een positie die ik tot op vandaag bekleed. Ik ben opgegroeid in een familie die dol is op honden en gedurende mijn leven heb ik altijd genoten van het gezelschap en de vriendschap van veel honden van verschillende rassen. Ik had mijn eerste Labrador nog voordat ik kon lopen, en daarna groeide de familie verder met Boxers en Duitse Doggen.
Na verloop van tijd werd het allemaal wat serieuzer en kreeg ik de kans om een AmStaff te nemen die mijn leven op vele manieren compleet veranderde.
In mijn fokkerij probeer ik zoveel mogelijk gezonde kwaliteit te behouden, waarbij de gezondheid van de honden en de rasstandaard voor mij prioriteit hebben. Ik denk dat deze inzet beloond is, want mijn honden zijn succesvol geweest op vele hondenshows, met mooie resultaten in Cyprus, in het buitenland en op World Dog Shows.
In het dagelijks leven werk ik als hoofd van de IT-afdeling van de Cyprus Union of Bank Employees. Ja, ik ben dus echt een computergek. Omdat ik altijd een actief persoon ben geweest, wilde ik mezelf ook altijd met meerdere dingen bezighouden. Mijn hobby’s en passies naast honden waren karate, al word ik daar nu wat te oud voor. Ook muziek is een grote hobby van mij; ik ben jarenlang drummer geweest in een rockband. Daarnaast ben ik liefhebber van motoren en was ik ook de eerste algemeen secretaris van de BMW Motorcycle Club hier in Cyprus.
2. Op de cover zien we één van uw honden. Waarom koos u juist deze foto en deze hond?
Toen jullie mij vroegen een foto voor de cover te kiezen, was dat echt heel moeilijk. Het is alsof je aan een vader vraagt welk kind zijn favoriet is. Dat klinkt misschien overdreven, maar ik houd van al mijn honden op dezelfde manier, zelfs van de honden die niet meer bij mij wonen. De foto die ik gekozen heb is van één van mijn teven: Moloko Shining Field. Zij is mijn foundation bitch en de teef waarop ook het logo van mijn kennel is gebaseerd.
3. Hoe lang bent u al bekend met het ras?
In Cyprus was de AmStaff enkele jaren geleden nog geen erg populair ras. De meeste mensen die een hond wilden die op een AmStaff leek, waaronder ikzelf, kwamen eenvoudiger uit bij een Pit Bull. Ik heb dit ras echter altijd bewonderd om zijn loyaliteit en passie. Op een bepaald moment in mijn leven besefte ik dat ik echt zo’n hond wilde. Toen mijn laatste Duitse Dog overleed, kocht ik acht jaar geleden mijn eerste AmStaff.
Mijn manier van leven is altijd geweest dat als ik iets doe, ik daar honderd procent voor ga en probeer het best mogelijke resultaat te bereiken. Een deel van mijn veeleisende karakter, een deel geluk met de honden die ik in het begin koos, en heel strikte fokplannen hebben ervoor gezorgd dat ik nu honden uit mijn eigen fokkerij heb waar ik echt trots op ben. Het was niet gemakkelijk en ik heb de afgelopen jaren veel offers moeten brengen, maar nu kan ik met trots naar het resultaat kijken.
Fokkerij laat geen ruimte voor compromissen. Dat is wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd, en ik blijf natuurlijk nog steeds leren. Ik heb honden gekocht die ik uiteindelijk nooit in mijn fokprogramma heb gebruikt, omdat ik niet geloof dat elke hond ook daadwerkelijk gefokt moet worden.
4. Welke rassen vindt u naast de AmStaff nog mooi en waarom?
Zoals ik al vertelde ben ik opgegroeid in een familie met veel liefde voor honden. Daardoor heb ik met verschillende rassen geleefd, zoals Labradors, Boxers en Duitse Doggen. Over het algemeen bewonder ik honden met een sterk karakter en een hoge drive, zoals Rottweilers en Dobermanns. Maar de laatste jaren is mijn passie voor de AmStaff gewoon veel groter dan voor welk ander ras ook.
5. Wat vindt u het belangrijkste in een AmStaff?
Zoals in veel boeken over ons ras wordt geschreven en zoals veel mensen die met de AmStaff verbonden zijn ook zeggen, kan een Amerikaanse staffordshireterriër op het eerste gezicht de indruk geven van een agressieve en gevaarlijke hond. Dat eerste beeld kan de eerste minuten van contact beïnvloeden. Maar één blik in de ogen van deze honden is vaak al genoeg om van gedachten te veranderen en verliefd op ze te worden.
Wanneer we de officiële rasbeschrijving lezen, zien we direct in de eerste regels dat de Amerikaanse staffordshireterriër de indruk moet geven van een hond met grote kracht voor zijn grootte, compact en gespierd, maar tegelijk ook wendbaar en elegant, intelligent en levendig, met een sterke genegenheid voor zijn eigen mensen.
Er zijn maar weinig rassen die gedurende hun geschiedenis zo zorgvuldig zijn gefokt, en er zijn maar weinig rassen met zo’n uitgebreide stamboomregistratie. Vandaag de dag is de Stafford voortgekomen uit zijn gladiatoriale achtergrond als één van de mooiste hondenrassen. Hij is trots en nobel in uitstraling, combineert kracht met gratie en souplesse, is alert en intelligent, en zijn moed wordt door geen enkel ander dier overtroffen. Hij is intelligent, goed trainbaar, gedisciplineerd en aanpasbaar aan bijna alle omstandigheden. Hij is buitengewoon zacht met kinderen, intens loyaal en aanhankelijk, en daarnaast een uitstekende waakhond. Er zijn maar weinig honden die zoveel bewondering oproepen.
In geen enkel ander ras is zo’n bijzondere combinatie aanwezig van zachtheid, kameraadschap en betrouwbaarheid.
Voor mij is het temperament wat de Amerikaanse staffordshireterriër echt onderscheidt, samen met zijn goede omgang met kinderen en zijn toewijding aan zijn eigenaar. BALANS is het magische woord voor een AmStaff. Een correcte AmStaff moet het juiste TEMPERAMENT en KARAKTER hebben dat het ras vraagt.
6. Er zijn veel verschillende types en lijnen binnen het ras. Welke types, lijnen of eigenschappen hebben uw voorkeur?
We weten dat ons ras is ontstaan uit meerdere kruisingen. Zelfs nu, zoveel jaren later, zien we nog steeds problemen zoals gebroken staarten of korte bulldogstaarten, als erfenis van de Bulldog die in het verleden is gebruikt bij de ontwikkeling van het ras. In de negentiende eeuw, toen het ras zich begon te vormen en later in Amerika verder ontwikkeld werd, stonden honden van dit type ook bekend onder namen als Pit Dog en Pit Bull Terrier.
Zelfs onze rasstandaard is vrij open gebleven terwijl het ras zich verder stabiliseerde. Daarom zien we nog altijd het terrier-type, het moderate type en het bully type. Zelfs in de maat laat de standaard ruimte, met de omschrijving dat hoogte en gewicht in verhouding tot elkaar moeten staan. Voor reuen wordt een schofthoogte van ongeveer 46 tot 48 cm als wenselijk gezien, en voor teven 43 tot 46 cm.
Alleen al daaraan kun je zien hoe open de rasstandaard is. Zelf geef ik de voorkeur aan een meer moderate en elegante hond. Ik kan grotere honden accepteren als ze in balans zijn, maar ik houd niet van te zware bully-types of van overdreven grote honden.
7. Heeft u veranderingen in het ras gezien door de jaren heen, positief of negatief? En wat vindt u van de algemene kwaliteit?
Helaas hebben we de afgelopen jaren gezien dat veel honden in kwaliteit achteruitgaan doordat ze groter en zwaarder zijn geworden. Veel honden hebben ook een te korte voorsnuit en te veel losse huid. Daarnaast is de bovenarm vaak nog korter geworden en missen honden hoekingen in het front. Middenvoeten worden steeds slapper en schuiner, en honden worden in het algemeen zachter en minder sterk in constructie. Bij veel honden zie je dat de schouderpartij los is en vooraan wegvalt.
Ook bewegingsproblemen zien we vaker. De achterhand beweegt lang niet altijd meer parallel en veel honden missen het vermogen om goed terrein te winnen in beweging. Daarnaast komen gebitsproblemen tegenwoordig ook vaker voor.
Ik denk dat de algemene kwaliteit van de AmStaff momenteel achteruitgaat, en dat is iets wat ons als liefhebbers, fokkers en natuurlijk ook keurmeesters zorgen moet baren. We moeten aandacht blijven geven aan deze punten en aan de gezondheid van onze honden.
8. U bent zowel fokker als keurmeester van AmStaffs. Kan dat soms lastig zijn? En beïnvloeden contacten met fokkers of eigenaren uw keuringen?
Zoals u zegt ben ik nog steeds fokker en exposant. Ik ben misschien geen geweldige handler, maar ik doe in elk geval mijn best.
Wanneer ik keur, hanteer ik één duidelijke regel: ik behandel en respecteer exposanten op de manier waarop ik zelf ook door andere keurmeesters behandeld en gerespecteerd zou willen worden. Ik keur elk jaar meer dan 500 tot 600 AmStaffs. Ik keur op World Dog Shows, European Dog Shows, internationale en nationale shows. Daarnaast keur ik meer dan tien verschillende rassen. Maar keuren is keuren, en vriendschap is vriendschap.
Een echte vriend blijft een echte vriend, ongeacht winnen of verliezen. Als iemand mijn vriend niet meer wil zijn omdat ik hem of haar niet heb bevoordeeld, dan was dat waarschijnlijk vanaf het begin al geen echte vriend. Als een bekende fokker of goede vriend geen goede hond heeft, dan zal die hond niet winnen enkel vanwege de kennelnaam. Het is zoals in voetbal: wanneer iedereen voor elf mensen juicht, keur ik honden, geen mensen. Ik wil eerlijk zijn en iedereen onder mijn keuring dezelfde kans geven. Mensen moeten het gevoel hebben dat ze onder mij een oprechte en eerlijke beoordeling krijgen.
9. U showt soms ook zelf uw honden. Wat zou er beter kunnen op shows en wat ziet u graag in een keurmeester?
Zoals ik eerder al zei, vind ik het voor een exposant het belangrijkst dat hij of zij in de ring voelt dat de keurmeester respect toont en een eerlijke beoordeling zal geven. Exposanten investeren tijd en geld om hun hond in de ring te presenteren. Dat verdient respect.
Daarnaast waardeer ik keurmeesters die de tijd nemen om exposanten bepaalde basispunten over hun hond uit te leggen, zodat ze beter begrijpen waar de sterke en zwakke punten liggen. Een keurmeester die zijn of haar beslissingen duidelijk maakt, helpt mensen echt verder.
10. Wat vindt u van sportiviteit binnen ons ras?
In ons ras hebben we misschien wel de meest fanatieke exposanten. Om eerlijk te zijn heb ik zelf nooit problemen in mijn ring gehad, maar ik ben wel aanwezig geweest bij situaties waarin het misging. Ik denk dat als mensen hondenshows meer als hobby en sport zouden benaderen, ze er veel meer van zouden genieten en de sfeer ook beter zou zijn.
Dat is in ieder geval wat ik probeer uit te leggen aan mijn vrienden en aan eigenaren van mijn honden. Een show is uiteindelijk maar tien minuten uit het leven van een hond in een maand. Al die andere uren en dagen is die hond thuis bij ons. De show is dus slechts één van de dingen die we met onze honden doen.
11. Wat verwacht u van onze specialty?
Naar een nieuw land gaan om daar een specialty te keuren is altijd een mooie verrassing. Ik heb in veel landen en op veel specialties over de hele wereld gekeurd. Ik heb daar hele mooie honden gezien en ook gemiddelde honden. Voor mij is het belangrijkste dat ik exposanten iets kan meegeven, dat ze bepaalde dingen beter begrijpen en dat iedereen een goede dag heeft met zijn of haar hond op de show.
Uiteindelijk houden we allemaal van hetzelfde: de AMSTAFF.