Interview met Wicked Witch & Poison Ivy
Over karakter, gezondheid, shows en een leven vol passie voor de Amerikaanse staffordshireterriër.
Zet zes rasfanaten bij elkaar midden in Limburg en je krijgt een hilarische maar vooral gezellige middag. Voor dit interview gingen Jeroen en ik op bezoek bij Doortje en Ilja Hofman, ook wel bekend van de Wicked Witch & Poison Ivy kennel. Naast Doortje en Ilja waren ook Daan, Daniëlle, John en Francien aanwezig om samen te praten over onze gedeelde passie: de AmStaff, met alle zin en onzin die daar nu eenmaal bij hoort.
Wat volgde was een open gesprek over het begin, de honden, shows, karakter, gezondheid en de jarenlange ervaring die deze familie met het ras heeft opgebouwd. Niet als mensen die zichzelf op de borst kloppen, maar als echte liefhebbers die het ras door en door hebben beleefd.
Het begin
Als we vragen hoe het begon met de AmStaff, vertelt Doortje dat zij op zoek was naar een hond. In eerste instantie kwam ze uit bij Bordeauxdoggen, maar daar zag ze al snel van af. Daarna dacht ze aan een Engelse Bulldog. Toen ze dat voorlegde aan haar dierenarts, vroeg hij haar of ze van plan was voortaan iedere week bij hem langs te komen. Dat was natuurlijk niet de bedoeling.
De dierenarts adviseerde haar een hond te nemen met een sterke gezondheid en gaf haar het telefoonnummer van een fokker die op dat moment pups had. Daarbij vertelde hij dat het om een Amerikaanse staffordshireterriër ging. Dat ras kende ze al, want haar zoon Ilja had eerder een AmStaff genaamd Meggy.
Het nummer dat ze kreeg was van Peter Marks. Via hem kwamen ze uiteindelijk bij Frans Diaz terecht, waar Doortje haar eerste hond kocht: Milly. Het contact met Frans Diaz bleef bestaan en zo sloeg het AmStaff-virus ook over op de familie Hofman.
Ilja vult aan dat ze in de eerste jaren eigenlijk vooral bezig waren met de honden van Frans. Daardoor hebben ze een bepaalde basis meegekregen en veel ervaring opgedaan. Tegenwoordig gebeurt het volgens hem nog maar weinig dat mensen eerst jarenlang honden houden voordat ze gaan fokken. Er zijn nog maar weinig mensen die op die manier beginnen. Vroeger bouwde je eerst kennis en gevoel voor het ras op; nu kopen veel mensen honden juist met als doel te gaan fokken. Volgens Ilja ontbreekt daardoor bij sommige fokkers de basis om echt te weten waar ze aan beginnen, en dat is jammer voor het ras.
Hoeveel honden?
Wanneer ik vraag hoeveel honden Doortje en Ilja in de loop der jaren hebben gehad, volgt er een hele reeks namen, al weten ze zelf ook zeker dat er dan nog enkele ontbreken. In die tijd had Doortje regelmatig honden van Frans over de vloer. Tijdelijk misschien, maar ze waren er wel. Ook de honden van Ilja kwamen vaak op bezoek en als er iets was bij een bevriende kennel, dan werden ook die honden zonder probleem opgevangen.
Op sommige momenten kwam dat neer op zo’n zestien honden in huis. Ilja vertelt dat het daardoor nooit echt stil was in huis. Zodra er iemand aan de deur kwam, was het direct onrust, want er blafte altijd wel ergens een hond. Had je die ene net stil, dan begon de volgende weer. Tegen de tijd dat alles eindelijk rustig was, was de bezoeker alweer weg en stond er vaak al iemand anders aan de deur, waarna het hele circus weer opnieuw begon. Kortom: het was altijd druk, levendig en er was altijd wel iets te doen.
Wicked Witch
De naam Wicked Witch is niet zomaar uit de lucht komen vallen. Ook daar zit een mooi verhaal achter. Doortje wilde Xena laten dekken, maar op dat moment had ze nog steeds geen kennelnaam. Ze had al vijf keer een kennelnaam aangevraagd bij de Raad van Beheer, maar alle vijf de namen waren zonder pardon afgekeurd.
Toen bleek dat Xena drachtig was, belde Doortje opnieuw naar de Raad van Beheer met de vraag of ze haar niet konden helpen aan een geschikte naam. De medewerkster gaf aan dat ze daarbij niet mocht helpen en dat Doortje dus echt zelf opnieuw een unieke naam moest indienen.
In die periode kwam Suzan met een suggestie: Wicked Witch. Doortje vond het eigenlijk meteen een prima naam, maar vroeg zich wel af of zo’n naam wel geaccepteerd zou worden. We weten tenslotte allemaal wat Wicked Witch betekent, en of dat gewaardeerd zou worden door de Raad van Beheer was nog maar de vraag. Ze belde de vrouw terug die ze eerder aan de lijn had gehad en gaf aan dat ze eindelijk een naam had, maar niet wist of die wel gebruikt mocht worden. Zodra ze de naam noemde en bleek dat deze nog beschikbaar was, was de Wicked Witch kennel een feit.
Show
Ilja en Doortje gingen vroeger vrijwel alle shows af, niet alleen in Nederland maar ook elders in Europa. Dat was op zich niet zo vreemd, want ze showden veel en wonnen ook vaak. Ilja heeft een indrukwekkende lijst honden op zijn naam staan die hij met succes heeft uitgebracht. Jaar na jaar showde hij honden zonder problemen kampioen, show na show haalde hij de punten binnen, met eigen honden maar ook met honden van bevriende kennels.
Dat lijkt in deze tijd misschien minder bijzonder, maar destijds waren er nog niet zoveel AmStaffs als nu. Wat er wel was, was over het algemeen kwaliteit, en winnen ging dus zeker niet vanzelf. Wat niet is veranderd, is dat het niet alleen ging om de hond die de ring in kwam, maar ook om de persoon die erachter stond.
Het is geen geheim dat Ilja een man is die duidelijk is, niet om zaken heen draait en altijd eerlijk is, of je dat nu leuk vindt of niet. Wie zijn waarheid niet wil horen, moet het hem gewoon niet vragen. Niet iedereen was of is gediend van die directheid, en dat zorgde op shows nog wel eens voor gedoe. Als men hem wilde vertellen dat hij de ring uit moest, terwijl hij wist dat dat niet terecht was, dan liet hij dat ook merken aan de keurmeesters, en dat werd vanzelfsprekend niet altijd gewaardeerd.
Aan de andere kant is het ook een kwaliteit dat je zo zelfverzekerd een ring in kunt gaan dat je zonder probleem eerste wordt.
Karakter
Zodra het gesprek op fokken komt, wordt één ding direct duidelijk: karakter is volgens hen op dit moment een groot probleem binnen het ras. De AmStaff hoort een actief ras te zijn, een hond met power en een hond die zijn mannetje staat. Zo behoort het tenminste te zijn. Volgens Doortje en Ilja wordt er tegenwoordig niet genoeg op karakter gelet, ontbreekt de socialisatie vaak en zijn er te veel volwassen honden die niet het karakter hebben dat bij het ras hoort.
Angst, agressie en onzekerheid zijn eigenschappen die volgens hen niet thuis horen binnen het ras. Karakter zou bij het fokken van de AmStaff op de eerste plaats moeten staan. Het zou voor iedere fokker het belangrijkste criterium moeten zijn bij het selecteren van fokdieren.
Dat roept automatisch de vraag op hoe het mogelijk is dat er tegenwoordig zoveel honden zijn die het juiste AmStaff-karakter missen. De MAG-test is er om honden te testen, maar de vraag is of die test wel afdoende is om te bepalen of een hond echt fokgeschikt is.
Ilja vertelt dat hij in het begin een keer met Marvin en diens nakomelingen naar een MAG-test is geweest. Marvin was een geweldige hond en haalde alle onderdelen zonder enige twijfel. Bij de laatste opdracht kwam Ed met de pop en zei nog tegen Ilja: “Wat een onwijs leuke hond, die Marvin.” Maar zodra Ilja met de pop richting Marvin liep, werd de hond zo enthousiast dat hij de pop in zijn spel volledig kapot scheurde. Resultaat: Marvin zakte. Daarbij kreeg Ilja ook nog het advies mee om nooit met deze reu te fokken.
Toen Ilja vervolgens vroeg hoe de rest van de honden het had gedaan, kreeg hij te horen dat die allemaal met vlag en wimpel waren geslaagd. Daarop antwoordde hij dat het stuk voor stuk nakomelingen van die zogenaamd gezakte reu waren. Voor Ilja was daarmee duidelijk dat de huidige gedragstest niet volledig genoeg is en dat karakter bij veel fokkers op dit moment niet op de eerste plaats staat. Volgens hem is dat geen goede zaak.
Gezondheid
De gezondheid van het ras is volgens Ilja een punt waar serieus naar gekeken moet worden. Hij vindt dat je als fokker alles moet doen wat mogelijk is om te voorkomen dat je ooit een pup moet laten inslapen vanwege een erfelijk gebrek. Uiteraard kun je nooit alles uitsluiten, maar de middelen die er tegenwoordig zijn, zouden volgens hem wel gebruikt moeten worden.
Vroeger keek men vooral naar de hond zelf: als die het goed deed, dan zou het wel in orde zijn. In deze tijd kan dat volgens hem niet meer. Juist de test voor Ataxia is daarin een keerpunt geweest voor het welzijn van de AmStaff.
Ilja vindt het jammer dat naast Ataxia de nadruk zo vaak voornamelijk op HD en ED ligt, terwijl de genetische doorslag daarvan niet op dezelfde manier bekend is. Dat je als fokker moet weten waarmee je fokt, daar is hij het volledig mee eens, maar het verbaast hem hoe gemakkelijk er aan het hart voorbij wordt gegaan.
Alsof dat niets zou voorstellen en totaal niet belangrijk zou zijn, terwijl wetenschappelijk bewezen is dat hartafwijkingen genetisch bepaald kunnen zijn. Volgens hem zou testen op het hart, naast Ataxia, eigenlijk de tweede belangrijke test binnen het ras moeten zijn. Daarbij is het wel essentieel dat een hartecho met dopplerecho wordt gemaakt. Ilja is dan ook van mening dat een hartecho, naast Ataxia, eigenlijk een vereiste zou moeten zijn.
De greep van het leven
De jaren zijn voorbijgegaan en Doortje en Ilja zien zichzelf vooral als liefhebbers van een ras. We begonnen dit interview met het idee de fokkers van Wicked Witch & Poison Ivy te spreken, maar zo zien zij zichzelf eigenlijk niet in de eerste plaats. Het gaat hen vooral om liefde voor het ras en de honden zelf.
Wanneer ik vraag waar Doortje het meest trots op is, vertelt ze dat ze trots is op al haar honden, ook de honden die zij gefokt heeft. Toch is er één hond die de meeste indruk op haar heeft gemaakt: Marvin. Hij was volgens haar een hond zoals een AmStaff hoort te zijn. Ze kon met hem lezen en schrijven en ze waren echte maatjes.
Doortje Hofman heeft op dit moment geen honden meer. Haar gezondheid laat dit niet toe en ze mist ze nog iedere dag. Gelukkig heeft Ilja Keith en Chiquita nog, zodat Doortje af en toe toch nog lekker met ze kan knuffelen.
Wanneer ik haar vraag of er nog iets is dat ze graag in dit interview benoemd wil zien, maakt ze graag gebruik van de gelegenheid om Ilja, Nicky en Daan te bedanken voor de afgelopen jaren. De zorg en steun die zij haar hebben gegeven, zijn volgens haar niet in woorden te omschrijven. Dank je wel.
Ilona Peters