Interview met Randy & Tammy Price van TKO Kennel
Amerikaanse fokkers over type, temperament, verantwoord fokken en meer dan dertig jaar passie voor de Amerikaanse staffordshireterriër.
Voor deze editie van het clubblad spraken wij met Randy en Tammy Price, eigenaren van TKO Kennel in Ohio, Verenigde Staten. Al meer dan dertig jaar zijn zij actief binnen het ras en in die periode hebben zij een duidelijke visie ontwikkeld op type, temperament, gezondheid en verantwoord fokken.
In dit interview vertellen zij hoe hun kennelnaam ontstond, hoe zij in aanraking kwamen met de Amerikaanse staffordshireterriër, welke honden de basis vormden van hun fokprogramma en welke uitgangspunten zij tot op de dag van vandaag hanteren in hun kennel.
Wilt u zich voorstellen aan onze lezers?
Mijn naam is Tammy Price. Mijn man Randy en ik hebben inmiddels al meer dan dertig jaar Amerikaanse staffordshireterriërs.
Wat is uw kennelnaam en hoe bent u op die naam gekomen?
Onze kennelnaam is TKO. We kwamen al vroeg in onze jaren met de Amerikaanse staffordshireterriër op die naam. We waren op een hondenshow in Tennessee en dachten al een tijd na over een geschikte kennelnaam. Zoals altijd brachten we de middag door met vrienden op de show, toen onze vriend Benny Cheek zei: “Jullie houden van boksen, waarom niet TKO als kennelnaam?” En dat was hem meteen.
Hoe bent u bij de AmStaff terechtgekomen?
Ook ons verhaal begon, zoals bij zovelen, op een hondenshow. Dat was in Lima, Ohio. Op dat moment showden wij Labradors; dat was mijn eerste ras. Randy draaide zich naar mij om en zei: “Als ik mocht kiezen, dan zou ik dat ras willen hebben,” terwijl hij wees naar een Amerikaanse staffordshireterriër in de ring, gepresenteerd door niemand minder dan handler, fokker en liefhebber Leroy Walters.
Ik zei toen tegen Randy dat we er dan één moesten nemen, en zo begon het verhaal. Na de show gingen we Leroy opzoeken om met hem over Amerikaanse staffordshireterriërs te praten. Onze eerste Amerikaanse staffordshireterriër kwam van Leroy Walters en was Ch. Thunderdome’s Mr. Roadhouse.
Was de AmStaff uw eerste ras?
Nee. Zoals gezegd was de Amerikaanse staffordshireterriër niet ons eerste ras. De Labrador was mijn eerste ras en dat bleef ongeveer tien jaar zo. Daarnaast heb ik ook een paar Dobermanns gehad, al waren dat geen showhonden. Randy’s eerste ras was de Rottweiler. We hebben allebei nog steeds een zwak voor Labradors, Dobermanns en Rottweilers, eigenlijk voor alle honden, maar ons hart ligt bij de Amerikaanse staffordshireterriër.
Heeft u op dit moment ook andere rassen?
Ja, we hebben nog een ander ras thuis: een mini bull met de naam Dewey.
Wanneer bent u begonnen met het fokken van AmStaffs?
Wij kregen ons eerste nest Amerikaanse staffordshireterriërs in 1997.
Waar kwam uw oorspronkelijke basislijn vandaan?
Onze foundation bitch en het begin van ons fokprogramma was Ch. Tara’s Independence of TKO, uit Ch. Tara’s The Untouchable x Roadhouses Sweet as Molasses. Op een middag was ik op bezoek bij Leroy Walters en zijn vrouw en ik zag haar, acht weken oud, in een ren staan net buiten het keukenraam. Ik betrapte mezelf erop dat ik vrijwel de hele middag naar haar stond te kijken, waarna ik vroeg of ik haar mocht zien.
Zij was de pick puppy uit een combinatie die Leroy had gefokt. Ik vroeg of hij haar wilde verkopen, terwijl ik eigenlijk best wist dat hij dat niet snel zou doen. Ze was nog een pup en Leroy was geen geduldig man, dus ze zou eerst nog moeten opgroeien. Maar zijn vrouw was een ander verhaal. Ik heb lang en veel moeten praten om Lucille ervan te overtuigen haar mee te mogen nemen, maar uiteindelijk kreeg ik haar mee naar huis. Daar zijn we altijd blij om geweest. Randy en ik waren dol op haar, net als al onze kinderen. Ze was een geweldige hond die we tot op de dag van vandaag missen.
Het grootste deel van onze oorspronkelijke basis kwam uit Roadhouse- en Benmar-combinaties. Wij hebben altijd het gevoel gehad dat we geen betere start hadden kunnen hebben: twee geweldige fokkers van Amerikaanse staffordshireterriërs, met honden van goed type en temperament. We hebben echt geluk gehad dat we met zulke ongelooflijke honden zijn begonnen.
Wat was uw doel toen u begon met het fokken van AmStaffs?
Ons doel was vanaf het begin om de best mogelijke Amerikaanse staffordshireterriërs te fokken, volgens de rasstandaard. Wij vonden en vinden dit een prachtig ras en wilden honden fokken die niet alleen hun fysieke kwaliteiten tonen, maar ook hun karakter en temperament.
Gaan de honden die u nu heeft nog terug op uw oorspronkelijke basis?
De honden die we nu in de kennel hebben zijn een mix van onze oorspronkelijke basis en nieuwere lijnen.
Kunt u uw kennelvoorzieningen beschrijven?
Onze kennel is verbonden aan ons huis. We hebben zes binnen-buitenrennen, waarvan er één speciaal is ingericht en gebouwd als werpren. De kennel is verwarmd en voorzien van airconditioning, en er is ook een kleine keuken. Dat is ideaal, omdat de honden zo altijd schoon blijven en gemakkelijk van de kennel naar het huis kunnen gaan. Al onze honden brengen ook tijd binnenshuis door.
Daarnaast hebben we ongeveer anderhalve acre, verdeeld over twee apart omheinde terreinen. Aan één kant hebben we agilitymateriaal, zodat we kunnen trainen en spelen terwijl de honden ook buiten tijd doorbrengen. Voor ons is het belangrijk om niet te veel honden te hebben. Een Amerikaanse staffordshireterriër heeft gezelschap nodig om gelukkig te zijn en goed te kunnen functioneren, daarom hebben we zelden meer dan vijf of zes volwassen honden, zeker nu we nog maar met z’n tweeën zijn.
Hoeveel AmStaffs worden er in uw land geregistreerd?
We weten het exacte aantal niet zeker, maar ik denk dat het ergens rond de tweeduizend per jaar ligt.
Hoeveel leden heeft de rasvereniging in uw land?
Ook daarvan weet ik niet precies hoeveel actieve leden de club momenteel heeft.
Hoe word je lid?
Om lid te worden heb je een sponsor nodig vanuit de bestaande leden. Randy en ik zijn al vele jaren geleden lid geworden van de nationale club en ik denk dat Sandy Underwood destijds onze sponsor was.
Publiceert de club een magazine?
Ja, de club publiceert een magazine, maar volgens mij nog maar één keer per jaar, vanwege de kosten en de tijd die nodig zijn om zo’n uitgave te maken.
Is er een National Specialty in uw land?
Ja, die wordt elk jaar georganiseerd.
Hoeveel nesten heeft u gefokt?
Wij nemen fokken uiterst serieus, maar fokken niet vaak. Ik denk dat we in ruim dertig jaar ongeveer tien nesten hebben gehad. Voor elke combinatie wordt veel onderzoek gedaan. Randy bestudeert voortdurend stambomen, we controleren gezondheidsgegevens en we bespreken het temperament met mensen die relevante informatie kunnen hebben over de dekreu, eerdere nesten, ouders, broers, zussen en nakomelingen.
Wat voert u aan de pups?
Er is niet één vaste manier om pups te voeren. Wij voeren ze afhankelijk van hoe ze zich ontwikkelen. Hun eerste voedingen bestaan altijd uit een soort puppybrok die geweekt wordt en gemengd met yoghurt, rundergehakt, hüttenkäse en vaak ook geitenmelk.
Hoe socialiseert u uw pups?
Hoe meer een pup ziet en hoort, hoe beter. Ze horen bij ons alles. We hebben een televisie en radio in de kennel die vrijwel altijd aanstaan. Onze buren zijn voortdurend aan het schieten op doelen, dus geweerschoten horen er voor de pups gewoon bij.
Ze gaan niet naar buiten vóór ze vijf weken oud zijn, gevaccineerd zijn en ontwormd zijn. Daarna laten we ze eerst naar buiten in hun eigen overdekte ren, met toestellen, speeltjes en andere dingen om mee te spelen, op te klimmen of op te kauwen. Die ren staat in de hondenweide, zodat ze alle volwassen honden via het hek leren kennen.
Vervolgens nemen we ze elke dag mee naar een nieuw deel van de tuin dat ze nog niet kennen. Ze leren daardoor heel vroeg en gemakkelijk terugkomen, omdat ze in die fase nog dicht bij je willen blijven terwijl alles nieuw is. Vanaf zeven à acht weken gaan ze het grote terrein in met agilitymateriaal en maken ze korte ritjes in de auto naar de dierenarts, het park, Tractor Supply of Lowes. We houden dat kort en positief; meer zijn ze op dat moment nog niet klaar voor.
We hebben vier volwassen kinderen en zeven kleinkinderen, dus pups zien bij ons veel mensen en worden vanaf drie weken oud heel vaak per dag gehanteerd.
Op welke leeftijd beoordeelt u pups op huisdier- of showkwaliteit, en waar let u op?
Wij beoordelen pups tussen zeveneneenhalve en achteneenhalve week oud. We beginnen onze pups vanaf acht weken te plaatsen, maar houden ze vaak tot twaalf weken als we zeker willen zijn dat ze zelfverzekerd zijn en klaar voor de volgende fase in hun leven. We verkopen pups niet specifiek als showhond. We verkopen wel show prospects, maar al onze pups worden in eerste instantie verkocht als huisdier en gezelschapshond.
Hebben bepaalde mensen uw fokprogramma beïnvloed?
Door de jaren heen hebben veel mensen invloed gehad op ons fokprogramma. Mijn eerste mentor bij de Labradors was Fran Benedict, mijn mentoren bij de Dobermanns waren Judy Doniere en Kenny Herrman, en binnen de Amerikaanse staffordshireterriër waren dat onder anderen Leroy Walters, Greg Roadhouse, Benny Cheek, John McCartney, Kaisa Metteri-Gold, Lydia Castagna, Sandy Underwood, Kim Rudzik, Francis en Greg Connor en Ed Thomason.
Al deze mensen hebben ons iets geleerd, en ongetwijfeld vergeet ik er nu nog een aantal te noemen. Toen wij begonnen met de Amerikaanse staffordshireterriër was het een heel andere tijd. We waren werkelijk vrienden van elkaar, terwijl we in de Verenigde Staten tegelijkertijd vochten tegen een golf aan rasspecifieke wetgeving. We spraken met elkaar, discussieerden, luisterden en leerden. En na dertig jaar leren we nog steeds.
Heeft u pups verkocht naar Europa of elders, en heeft u nog contact met de eigenaren?
Ja, ik heb door de jaren heen enkele honden verkocht of geplaatst bij mensen in Europa.
Welke garanties geeft u mee bij uw pups?
Wij garanderen hun gezondheid en testen alles wat wordt aanbevolen door de parent club, de Staffordshire Terrier Club of America. Ook nemen wij temperament zeer serieus. Als er ooit een probleem ontstaat met temperament, dan vragen wij dat de hond of pup naar ons terugkomt voor een juiste evaluatie.
Na die evaluatie bespreken we de situatie met de eigenaar en beslissen we of vervanging nodig is of dat de hond terug kan naar de eigenaar. Als wij ons daar niet goed bij voelen, geven we eenvoudigweg het aankoopbedrag terug en houden we de hond zelf totdat er een passend thuis komt.
Bezoekt u de National Specialty in de VS? Ziet u grote verschillen tussen mensen en honden in Europa en in de VS?
Ik probeer de National Specialty elk jaar te bezoeken als dat mogelijk is. Ik denk niet dat er een groot verschil is in de kwaliteit van de honden in de Verenigde Staten vergeleken met Europa. Ik heb op beide plaatsen uitzonderlijke honden gezien en zeer talentvolle en goed geïnformeerde fokkers ontmoet, waar ik ook keurde.
Bent u keurmeester?
Ja, ik ben AKC-keurmeester voor Amerikaanse staffordshireterriërs. Ik houd van dit ras; het is ons ras en ik keur het graag. Wanneer mij gevraagd wordt om te keuren, beschouw ik dat altijd als een eer en als een geschenk. Je kunt mij eigenlijk geen groter compliment geven.
Voor de gezondheid, het welzijn en het erfgoed van onze Amerikaanse staffordshireterriërs is het belangrijk dat wij naar de standaard keuren en niet enkel op fouten keuren. Te veel mensen kunnen iedere fout aanwijzen, maar slagen er niet in om de goede eigenschappen te zien in hun eigen fokproducten of die van anderen. Ik kijk altijd eerst en vooral naar type en temperament.
Hoe zit het met het verschil in handling tussen Europa en de VS?
Keuren in de Verenigde Staten is iets anders dan keuren buiten de VS. Hier zijn veel professionele handlers. In Europa lijkt het meer op hoe het was toen wij zelf begonnen met showen in Amerika: vooral families die hun eigen honden showen en genieten van de dag.
Kunt u iets vertellen over temperament?
Laten we het over temperament hebben. Als je de standaard leest, wordt daar temperament heel duidelijk in benoemd, ook zonder dat woord letterlijk te gebruiken. In de algemene indruk staat eigenlijk alles wat je moet weten: dit is een waakzame en alerte hond, zijn moed is spreekwoordelijk.
De Amerikaanse staffordshireterriër is zelfverzekerd, loyaal en niet bang voor confrontatie. Dat betekent niet dat het ras ruziezoekend is, maar juist het tegenovergestelde. Een zelfverzekerde hond is stabiel en rustig in zijn houding, maar krimpt niet ineen en wordt niet timide wanneer er chaos of onrust is.
Hoe zou u type, temperament en soundness rangschikken in volgorde van belangrijkheid?
Dat kan ik niet. Ze zijn alle drie even belangrijk. Zonder type is het geen Amerikaanse staffordshireterriër. Zonder goed temperament is het geen Amerikaanse staffordshireterriër. En zonder fysieke soundness maakt het niet uit of de andere twee wel correct zijn. Voor mij zijn ze dus alle drie even belangrijk.
Denkt u dat er gezondheidsproblemen zijn binnen het ras?
Ik vind dat de Amerikaanse staffordshireterriër in verhouding een gezond ras is, maar er zijn zeker zaken waar we rekening mee moeten houden omdat ze de kwaliteit van leven kunnen beïnvloeden. Als het om gezondheid gaat, volg ik alle aanbevolen testen van onze parent club. We hebben een actieve gezondheidscommissie en hun aanbevelingen moeten serieus genomen worden. Zij hebben de taak om richtlijnen te geven die de gezondheid van de Amerikaanse staffordshireterriër op langere termijn beïnvloeden.
Wat zijn uw gedachten over fokmethoden? Geeft u de voorkeur aan inbreeding, linebreeding of outcrossing?
Wij hebben binnen ons fokprogramma linebreedings en outcrosses gedaan. Maar we doen geen inbreedings. Eerlijk gezegd vraagt dat om een niveau van expertise dat mijn mogelijkheden, en eigenlijk die van de meeste mensen, overstijgt. Daarom vind ik dat het alleen in uiterste gevallen overwogen mag worden, en alleen door mensen die zeer goed op de hoogte zijn van de risico’s.
Wie is uw all-time favourite?
Randy en ik hebben dezelfde all-time favourite: Ch. Benmar’s Ringmaster “Dillie”. Wij hebben deze hond niet zelf gefokt, maar wel korte tijd mede in eigendom gehad. In mijn gedachten was hij de ideale Amerikaanse staffordshireterriër, en zijn temperament was onberispelijk.
Wie is uw grootste winnaar?
Onze grootste winnaar aller tijden was Ch. TKO Golden Boy. Wij noemden hem Oscar, maar hij behoorde toe aan Max Van Slijpe, die hem “Boy” noemde.
Is de AmStaff-standaard een goede standaard?
De standaard laat ruimte voor interpretatie, maar ik geloof dat als je hem zorgvuldig leest en structuur en beweging begrijpt, je met je ogen dicht de ideale Amerikaanse staffordshireterriër kunt zien. Wat ik vaak zie, is dat mensen proberen de standaard passend te maken bij hun hond, terwijl we er juist naar zouden moeten streven onze honden te laten passen binnen de standaard.
Hoe belangrijk is grooming?
Ik vind grooming heel belangrijk, en waarschijnlijk niet om de reden die je denkt. Grooming geeft je de kans om een bijzondere band met je hond op te bouwen. Ik verzorg de honden die we gaan showen dagelijks. Ik borstel, wrijf, knip en masseer. Het is een moment van zachtheid en affectie waar zij van genieten en naar uitkijken.
Welke interesses heeft u buiten de honden?
Randy en ik hebben eigenlijk weinig interesses buiten de honden; alleen onze familie is belangrijker.
Welk advies zou u geven aan nieuwe mensen die met dit ras beginnen?
Mijn advies aan een nieuwkomer in het ras is vooral: houd van je hond. Lees de standaard dagelijks. Leer en begrijp structuur en beweging. Zoek een mentor, het liefst meer dan één. Iedere persoon geeft je een eigen perspectief. Stel vragen, kijk en luister.
Neem de tijd voordat je gaat fokken. Leer over de Amerikaanse staffordshireterriërs uit het verleden en kijk niet alleen naar het feit dat ze veel gewonnen hebben. Praat over structuur met mensen uit het ras, met mensen uit andere rassen, met keurmeesters en met ervaren fokkers.
Is er nog iets dat we niet besproken hebben en dat u onze lezers wilt meegeven?
Vergeet nooit dat de hoeveelheid die je fokt lang niet zo belangrijk is als de kwaliteit van wat je fokt.
Hartelijk dank dat u de tijd heeft genomen voor dit interview. Wij hebben ervan genoten.
Dank voor de gelegenheid om mijn visie te mogen delen. Ik hoop dat u het leuk vond om meer te lezen over het leven van Randy en mij met de Amerikaanse staffordshireterriër. De hondenwereld is voor ons en voor ons leven een prachtig geschenk geweest. Ik hoop dat u datzelfde mag ervaren.