Interview met Sven en Mariela van Slijpe - Hickory Junior
Inleiding Wil de Veer
Voor mij persoonlijk is het erg leuk om een interview te maken met Sven van Slijpe. Hij is de zoon van mr. Max van Slijpet (kennel Old Hickory), bekend fokker, exposant en erelid van de rasvereniging. Bij de vele kennelbezoeken en activiteiten met AmStaffs met Max en zijn vrouw Steffie heb ik Sven als jonge jongen al vaak ontmoet. Het zal Max, die zeker van boven meekijkt, veel deugd doen dat Sven een eigen kennel is begonnen en zo de familietraditie heeft voortgezet.
Stel jezelf en jouw partner eens voor aan de leden van de ASTCH.
Wij zijn Mariela en Sven. Wij wonen samen sinds 2000 in Marbella in het zuiden van Spanje. Mariela en ik hebben elkaar leren kennen in de periode dat Mariela werkzaam was op een advocatenkantoor en ik zelf, samen met mijn business partner, bezig was met het opstarten van een eigen makelaarskantoor. Mariela komt oorspronkelijk uit Argentinië en ik heb tot het jaar 2000 in Bemelen, Zuid-Limburg gewoond. Daar ben ik met regelmaat nog steeds te vinden. Zelf ben ik nog steeds actief in de makelaardij en sinds enkele jaren is Mariela ook werkzaam in ons bedrijf.
Wat is jouw kennelnaam en waarom deze naam? Is er ook een mede-eigenaar van de kennel en zo ja stel hem/haar ook even voor.
Hickory Junior is “onze” kennelnaam. Het lag natuurlijk voor de hand dat ik de naam Hickory in een bepaalde vorm wilde gebruiken. Junior is eraan toegevoegd omdat ik de jongere “uitgave” van Max, mijn vader, ben. In eerste instantie wilde ik de kennelnaam Old Hickory over laten schrijven op mijn naam, maar bij nader inzien heb ik toch besloten om voorlopig te beginnen met Hickory Junior als eigen kennelnaam, welke op dit moment alleen op mijn naam geregistreerd staat.
Waar is de kennel gevestigd?
De kennel is gevestigd op ons thuisadres in Fuengirola in de gemeente Malaga. Dit is in het zuiden van Spanje en het is exact 2215 kilometer zuidelijker dan mijn ouderlijk huis in Bemelen, de plaats waar de oorspronkelijke Old Hickory Kennel van Max en Steffie gevestigd was.
Wat was jouw eerste Amerikaanse staffordshireterriër?
Ik kan beter zeggen welke onze eerste AmStaff was. Dat was de reu General Grand of Deofol. We praten over het jaar 1987. “Grandy” was gefokt door de oprichter van onze rasvereniging, Henk Stelwagen. Het was absoluut geen hond voor beginners. Hij had een nogal pittig karakter.
Voor Mariela was het eerste contact met een AmStaff “Old Hickory Miss Helena”, oftewel Eva. Een hond met ook een pittig karakter. De eerste maanden waren echt een uitdaging voor Mariela. Daar kwam nog bij dat zij een vooringenomen beeld had van het ras. Na verloop van tijd, toen Mariela eenmaal doorhad hoe deze honden in elkaar staken, en zij door kreeg hoe ermee om te gaan, raakte ook zij verknocht aan dit mooie ras.
Wanneer heb je besloten om de kennel van jouw vader voort te zetten?
Niet lang na het overlijden van Max. Het zal eind 2015, begin 2016 geweest zijn. Het was niet echt een resoluut besluit maar meer het gevolg van diverse opvolgingen van gebeurtenissen. Je moet bedenken dat ik opgegroeid ben met dit ras en van dichtbij heb gezien hoe intensief het leven van een hobbyfokker kan zijn. Daarom heb ik altijd tegen mezelf en mijn ouders gezegd: dit nooit! Mariela wilde altijd al een hond hebben. Daar ik wist hoeveel tijd en aandacht hiermee gemoeid was, heb ik dit idee altijd op afstand geprobeerd te houden.
Pa is overleden op 8 februari 2015, terwijl op 31 januari 2015 ons laatste officiële Old Hickory nestje was geboren. Je kunt je voorstellen dat het overlijden van Pa een emotionele tijd voor ons was. Vooral voor mezelf. Maar “meat is weak”, en ja hoor, Steffie en Mariela hadden het voor elkaar gekregen dat ik een van de pups uit het laatste nestje mee naar Spanje nam, de teef Old Hickory Miss Helena. Dit was ook ongeveer het moment dat ik het Facebook-account van Pa overnam.
Ikzelf heb social media tot 2015 eigenlijk altijd verafschuwd. Maar na het overlijden van Pa ben ik zijn account meer en meer gaan gebruiken. Puur en alleen voor de hond(en). Zo postte ik destijds af en toe een foto van Eva. Totdat plots een bekende handler mij vroeg of zij Eva mee mocht nemen naar tentoonstellingen in Portugal. Dat moment was wanneer de geest uit de fles was. Ondanks dat Eva een van mijn grootste liefdes was, zij is recent overleden, was ik me er terdege van bewust dat zij niet zodanig voldeed aan de rasstandaard zoals ik dit zelf graag gezien had. Zo is het een en het ander gekomen.
Hoeveel honden heb je momenteel in de kennel? Heb je ook honden geplaatst?
Momenteel hebben wij tien honden in onze kennel hier in Spanje. Soms enkele minder en soms enkele meer. Er zijn inderdaad ook enkele honden geplaatst, maar de ervaring heeft mij geleerd dat wanneer de honden eenmaal geplaatst zijn de focus op deze honden anders is, lees minder, dan wanneer deze in je eigen kennel zijn.
Heb je altijd een eigen dekreu in de kennel en zo ja kan die ook door andere fokkers worden gebruikt?
Er bevindt zich één reu in mijn kennel. Uitgangspunt is meer showreu dan dekreu. Bij mijn laatste vijf dekkingen heb ik steeds reuen uit andere kennels gebruikt. Dat heeft uiteraard voordelen, maar ook zeer zeker nadelen. Groot voordeel is dat je de genenpool in je eigen kennel kunt vergroten, maar een nadeel kan zijn dat je wel eens voor verrassingen kunt komen te staan met betrekking tot genetische karakteristieken van bepaalde bloedlijnen van honden waarvan je niet of nauwelijks op de hoogte was. Met een beetje pech twee stappen vooruit en drie achteruit.
Vanzelfsprekend kunnen reuen uit mijn kennel door andere fokkers gebruikt worden. In de praktijk gebeurt dit maar zelden. Misschien omdat ik zelf iets te transparant en zeer kritisch ben aangaande de minder sterke punten van de desbetreffende eigen dekreu.
Heb je de honden buiten in kennels of in huis?
Overdag zitten de honden buiten in de kennels. We halen ze in de middag naar binnen om te eten. Daarna gaan ze weer terug naar buiten en in de avond wanneer ze gaan slapen komen ze terug naar binnen om daar de nacht door te brengen. Ik ben geen voorstander om de honden te lange tijd in een kennel te laten zitten. Ik denk persoonlijk dat dit ras daar niet meer geschikt voor is. Ik ben van mening dat de evolutie ons ras mentaal gevoeliger heeft gemaakt. Als ik terugdenk aan ons ras in de beginperiode in Nederland en kijk naar de bijbehorende karakters destijds en ik kijk naar de gemiddelde AmStaff welke tegenwoordig op tentoonstellingen uitgebracht wordt, dan lijkt het soms of we het over twee verschillende type honden qua karakter hebben.
Hoe zie jij als fokker jouw fokprogramma, met andere woorden waar wil je naartoe?
Heel simpel, ik denk dat elke fokker uiteindelijk graag een hond wil fokken welke 100% voldoet aan de rasstandaard. Of dit een haalbare kaart voor mij, voor ons, is? De toekomst zal het uitwijzen.
Gebruik je ook ingevroren sperma?
Ik verkies het niet, maar soms kun je er gewoonweg niet omheen. Daarnaast is ingevroren sperma een uitkomst om zo in de toekomst de genetische variatie positief in balans te houden en op deze manier kunnen we tot op een bepaalde hoogte het gezonde geno- en uiteraard fenotype van ons ras waarborgen. Ervan uitgaande dat het ingevroren sperma van gezonde honden is en daarnaast nauw aansluit op de rasstandaard.
Met welke hond ben je zelf begonnen met fokken?
De eerste combinatie die wij gedaan hebben was met Old Hickory Miss Royana, Mandy, en de Spaanse reu Osorio de Cans Juansa. Wij hadden zeer hoge verwachtingen van deze combinatie. Uiteindelijk is bijna alles misgegaan wat mis zou kunnen gaan bij een bevalling en wij hebben jammer genoeg maar één pup overgehouden uit deze combinatie. En laat het nou zo zijn dat de genetica ons zodanig gezind was dat deze pup de minst sterke eigenschappen van beide ouders overgenomen had. So we learned it all the hard way!
Werk je samen met andere fokkers in binnen- of buitenland?
Samenwerken is de enige manier tot succes. Je hebt natuurlijk gradaties met betrekking tot de wijze hoe en wanneer je samenwerkt en onder welke voorwaarden en afspraken.
Onderhoud je nauwe contacten met Nederlandse en/of buitenlandse fokkers?
Zeker, ik heb inderdaad regelmatig contact met fokkers uit het buitenland en uiteraard in Nederland. Behoudens het feit dat ik graag over dit ras in alle aspecten keuvel, is er met meerdere fokkers ook een hechte vriendschap ontstaan.
Wat vind jij van de onderlinge verhouding tussen de Nederlandse fokkers? Zou dat beter kunnen?
Zoals ik het van buitenaf zie, denk ik, nou ja, weet ik wel zeker dat de verhoudingen tussen de Nederlandse fokkers onderling niet altijd optimaal zijn. Maar ja, in welk land is dit wel optimaal? Natuurlijk zou het beter kunnen. Zal dat gebeuren? Ik denk het niet. De meeste fokkers welke ik ken in Nederland hebben daarnaast vaak onderling totaal andere visies en dan houdt het al snel op wanneer er onderling niet genoeg raakvlakken zijn.
Hoeveel nesten heb je gefokt?
Moet ik gaan tellen Wil. Eens even kijken. Laten we 2016 als startjaar nemen, gemiddeld twee à drie nestjes per jaar. We zitten nu in 2024, dus ik denk een nestje of twintig. Wat ik wel weet is dat drie per jaar een absoluut maximum is. Men staat er vaak niet bij stil hoeveel energie erin gestoken moet worden om een degelijke combinatie op touw te zetten en daarnaast deze ook degelijk af te leveren. Het liefst heb ik maximaal een of twee combinaties per jaar. Persoonlijk ben ik van mening dat het met minder combinaties moeilijker is om een goed, succesvol en kwalitatief fok- en showprogramma met een visie in stand te houden.
Hoe socialiseer jij de pups?
Standaard door zoveel mogelijk tijd met de pups door te brengen. Kinderen uit de buurt uitnodigen, het huis en de tuin laten ontdekken samen met de volwassen honden, et cetera. De leukste socialisatie vind ik zelf met de bolderkar vol met de pups over de boulevard lopen. De perfecte combinatie qua socialisatie. De pups zitten in hun eigen veilige bubbel, de bolderkar, en ze hebben daardoor de tijd en de mogelijkheid om de omgeving in alle rust in zich op te nemen. We worden tijdens deze wandeling om de haverklap aangesproken door verschillende mensen, met of zonder honden, welke dan contact met de pups leggen. Wij genieten, de pups genieten en de omgeving vindt het prachtig. Het laat me vaak terugdenken aan de jaren dat Pa en Steffie hun pups mee naar het terras van hun favoriete restaurant of café namen. Een geweldige middag voor iedereen.
Op welke leeftijd gaan de puppy’s naar de nieuwe eigenaar?
De leeftijd varieert tussen de acht en de twaalf weken. Ik ben opgegroeid met de gedachte hoe eerder hoe beter en ik zag de pups vaak naar de nieuwe eigenaar vertrekken met zeven à acht weken. Zelf ben ik door de jaren heen van mening veranderd en ik denk dat rond de tien weken een optimale leeftijd voor mij en de pups is. Natuurlijk is het die paar extra weken flink aanpoten, maar ik ben van mening dat wanneer goed aan het socialisatieproces wordt gewerkt, deze extra weken ten goede kunnen komen aan de socialisatie van de hond. Dit met betrekking tot zijn soortgenoten. Daarnaast heeft het voor mij een bijkomend voordeel dat ik pas later een keuze hoef te maken met betrekking tot mijn eigen nestkeuze. Hoe langer je dit kunt uitstellen, hoe minder kans je maakt op een verkeerde keuze.
Uiteindelijk fok ik puur voor mezelf en het feit dat ik aspirant-eigenaren gelukkig kan maken met een pup is uiteraard een leuke bijkomstigheid waar ik zeer dankbaar voor ben. Zonder deze nieuwe eigenaren zou het voor mij onmogelijk zijn om deze prachtige hobby te mogen uitoefenen.
Geef jij een vorm van garantie bij de puppy’s, bijvoorbeeld showkwaliteit of bij genetische afwijkingen?
Een pup als showkwaliteit aanbieden heeft geen zin. Ik denk zelf dat de juiste kwalificatie veelbelovend zou moeten zijn als de indruk er is dat de pup in de toekomst hoge ogen zou kunnen gooien op shows. Je hebt natuurlijk altijd een bepaald idee welke richting de pup op gaat met betrekking tot kwaliteit, maar van de andere kant heb ik de allermooiste pups zien opgroeien tot een volwassen hond met doorsnee kwaliteiten en andersom. En genetische afwijkingen? Altijd mogelijk, maar gelukkig heb ik hier weinig ervaring mee. Maar ik zal te allen tijde deze pup terugnemen en of een bevredigende oplossing vinden in samenspraak met de nieuwe eigenaar.
Verkoop jij met een koopcontract? Komt het voor dat daar een verplichting in staat bij een bepaalde pup om deze verplicht te laten steriliseren?
Nog nooit een schriftelijk koopcontract opgesteld en zolang dit niet wettelijk verplicht wordt zal ik dit ook niet snel doen. Vanwege de juridische achtergrond van Pa en het feit dat ik al bijna 25 jaar het makelaarsberoep uitoefen, zijn getekende contracten mij met de paplepel ingegoten. Praktijkervaring is dat er elke keer weer meer dan voldoende wederzijds vertrouwen moet zijn tussen mij als fokker en de nieuwe eigenaar. Is dit er niet dan zal de pup bij ons blijven. Een contract is tot nu toe nog niet ter sprake gekomen. Uiteraard worden er wel mondelinge punten overeengekomen. Tot op de dag van vandaag is dat nog steeds meer dan voldoende gebleken.
Om daar nog iets aan toe te voegen: ik heb van dichtbij meegemaakt dat mijn vader nieuwe eigenaren van pups contracten liet ondertekenen met betrekking tot dekrecht, castratie, sterilisatie et cetera, en toen uiteindelijk puntje bij paaltje kwam en hij graag een dekking zou willen van een bepaalde hond, bleek dat de hond in kwestie gecastreerd was. Dit is niet eenmaal, maar meerdere malen voorgekomen. Wat is dan het nut van een getekend contract? Het kwaad is al geschied en heeft het dan vervolgens zin om dit juridisch aan te vechten? Voor mij in ieder geval niet. Ik gebruik mijn energie liever positief en mocht het niet zo zijn dan heb ik een inschattingsfout gemaakt. Het zij zo.
Laten we zeggen dat 99% van mijn pups opgroeien bij liefhebbers van het ras. Mensen welke normaal gesproken niet van plan zijn te fokken. Dus een verplichte sterilisatie is in dat geval niet relevant. Castratie is iets anders. Standaard vraag ik de nieuwe eigenaren bij veelbelovende pups of ik, als blijkt dat de hond over bepaalde kwaliteiten beschikt, de hond op latere leeftijd mag gebruiken voor mijn fokprogramma. Bij een teef ligt dit een stuk gevoeliger. Daar mijn honden opgroeien als huishonden vind ik het bezwaarlijk om de nieuwe eigenaren te vragen om hun teef beschikbaar te stellen voor mijn fokprogramma. Alleen al de gedachte dat zo’n hond enkele maanden uit de comfortabele gezinssituatie gehaald wordt, of nog erger dat er iets mis zou kunnen gaan met de bevalling, maakt dat ik met een teef nooit of te nimmer condities zal eisen.
Wat voer jij de puppy’s en wat voer je de volwassen honden? Voeg je daar supplementen aan toe?
Pups voer ik standaard Proplan en met name de Optiderma versie. Niet omdat dit een premium quality brok is maar omdat ik na grondig onderzoek ervan overtuigd ben dat dit voor mijn honden de optimale brok is om mee op te groeien. Ik ben van mening dat deze brok de exacte verhouding koolhydraten en eiwitten bezit. Vroeger werd bij ons thuis hoog op de eiwitten ingezet bij de pups, maar eerlijk gezegd ben ik hiervan teruggekomen. Ons ras groeit gewoonweg te snel om met een hoge dosering hoogwaardige eiwitten te werken op jonge leeftijd. Het gestel, de botten, is gewoonweg nog niet sterk genoeg waardoor ik ervaren heb dat deze pups letterlijk en figuurlijk krom opgroeien.
De volwassen honden daarentegen staan bijna allemaal op een ander dieet. Heel kort door de bocht: net zoals bij ons mensen is elke hond uniek, elke hond heeft daardoor in mijn optiek ook een iets andere behoefte aan voedingsstoffen en de verhoudingen hierin. De meest gebruikte brok in mijn kennel is Proplan gevolgd door Optimanova. Supplementen worden inderdaad gebruikt. Dit ook afhankelijk van de behoefte van de desbetreffende hond. Supplementen om de soepelheid te bevorderen, pigmentatie te stimuleren, ondersteuning van het immuunsysteem, et cetera.
Wat vind je jouw meest memorabele succes op een hondenshow en met welke hond was dat?
In 2016 bij mijn allereerste show met Old Hickory Miss Elena. Dit was in Portugal. Een eenvoudige lokale CAC-show. Helemaal alleen afgereisd naar Portugal, mijn eerste show zelfstandig op 46-jarige leeftijd. Zelf geshowd en Best of Breed winnen en dan van blijdschap niet weten wie allemaal te bellen. Prachtig! Ik dacht dat ik allereerst Steffie heb gebeld, daarna Mariela. Daarna hebben Mariela en ik natuurlijk door heel Europa prachtige resultaten mogen behalen. Wij zijn daar uiteraard zeer dankbaar voor.
Hoeveel kampioenen heb je gefokt?
Misschien wel 50! Maar alle gekheid op een stokje. Ik weet precies wat je bedoelt. Welke honden ik via shows de kampioenstitel heb kunnen bezorgen? Kun je denk ik op twee handen tellen Wil. De voornaamste reden is dat ik niet de drive heb om mijn honden elke keer maar weer naar die felbegeerde titel te loodsen. Laatste voorbeeld is onze teef Hickory Junior Lady Gitana. Zij zou haar kampioenstitel een jaar geleden al kunnen hebben. Het enige wat destijds nog ontbrak was het Franse equivalent van een MAG-test. Ik was er 100% zeker van dat ze deze test met verve zou doorstaan, maar ik had gewoonweg fysiek niet de tijd en energie om deze test ook daadwerkelijk in te plannen.
Natuurlijk ben je als exposant trots op alle behaalde titels van je honden want uiteindelijk gaan we daarvoor naar de shows. Maar ik houd graag de kerk in het midden. Als het aan Mariela zou liggen zouden we elk weekend ergens op een show te vinden zijn. Een kampioenstitel is leuk, maar zegt voor mij niets over de kwaliteit van de hond. Ik zie hiervoor gewoonweg te veel honden welke deze titel simpelweg onwaardig zijn en ik wil zelf niet in de val trappen om verblind te worden door deze titels. Zo heb ik recent een prachtige hond herplaatst welke reeds met elf maanden in het bezit was van een Spaanse, moeilijk te verkrijgen, JCH-titel. Naarmate deze hond opgroeide was ik van mening dat deze hond niet voldoende representatief is voor ons ras waardoor ik besloten heb om deze hond uit het showcircuit te halen. Al ben ik ervan overtuigd dat een allround keurmeester dit type hond elke keer weer op het podium zou zetten. Wat is dan uiteindelijk de waarde van een behaalde titel voor deze hond? Voor mij in ieder geval niet veel.
Vind jij dat tentoonstellingen en of keurmeesters invloed hebben op het ras?
Absoluut. Hier begint het mee. Zodra een keurmeester een atypische hond zal plaatsen welke niet conform de rasstandaard is, zal in zijn algemeenheid door onwetende exposanten en fokkers gestreefd worden om zo’n hond te showen of te fokken. Het is essentieel dat keurmeesters kennis hebben van de rasstandaard van de te keuren honden en dit vervolgens ook toepassen met het keuren en de plaatsing. Dit is een van de redenen waarom ik nog maar zeer zelden honden show onder niet-rasspecialisten. Ook hier geldt: uitzonderingen daargelaten.
Heb jij zelf ambitie om keurmeester te worden? Zo ja doe je de cursus dan in Spanje of in Nederland?
Absoluut. Het is een van de tools om dit mooie ras in zijn oorspronkelijke hoedanigheid in stand te houden. Het is een van de vele manieren om je kennis door te geven aan derden. Keerzijde van het keurmeesterschap is dat je het nooit goed doet. Je kunt natuurlijk niet iedereen blij maken op een tentoonstelling. Er gaat er natuurlijk maar één tevreden en voldaan naar huis aan het einde van de dag. Maar wat je wél kunt doen als keurmeester is vooral de nieuwe mensen enthousiast maken, je kennis overbrengen en als mentor optreden voor diegenen welke daar open voor staan.
En nu je het toch vraagt, ik heb mijn eerste stappen al gezet in Nederland. Het totale traject was misschien makkelijker geweest als ik de opleiding in Spanje begonnen zou zijn, maar ik denk, nee ik weet zeker, dat de kwaliteit van de opleiding in Nederland vele malen hoger is dan die in veel andere landen om ons heen.
Ben je ook betrokken bij andere activiteiten met jouw honden naast het uitbrengen op tentoonstellingen?
Al zou ik graag willen Wil, ik heb hier gewoonweg de tijd niet voor. Al moet ik zeggen dat Mariela probeert om wekelijks, elke zondag of zaterdag, met een van onze honden actief bezig te zijn op een hondenschool welke gespecialiseerd is in het opleiden van werkhonden. Ik bewonder de mensen welke zich bezighouden met andere activiteiten zoals bijvoorbeeld flyball, agility en dockdiving. Eerlijk gezegd lijkt dit me ook minstens zo leuk als de schoonheidstentoonstellingen, maar ik ben nou eenmaal deze route ingeslagen en zal me hier voorlopig ook proberen voor de volle 100% voor in te zetten.
Showen jullie de honden altijd zelf?
Tegenwoordig wel. In de beginperiode hebben we gebruik gemaakt van handlers, maar niets is beter dan een goed contact tussen hond en handler en in dit geval is dat Mariela bij ons. Ik sta er steeds weer versteld van hoe zij elke dag weer de tijd vrij maakt om elke showhond afzonderlijk te trainen. Natuurlijk, als we naar een show gaan en er dienen twee honden van onze kennel gelijktijdig de ring in te gaan dan zullen we gebruik maken van een handler. Zelf zal ik alleen in noodgevallen met een hond de ring ingaan. Waar Mariela altijd het beste uit de hond weet te halen, daar doe ik meestal het tegenovergestelde.
Treed jij en of Mariela ook als handler op voor anderen en zo ja bij welke rassen?
Mariela wordt sporadisch gevraagd om andere honden te showen. Ze doet dit met plezier en het heeft in het verleden voor enkele hilarische momenten gezorgd. Zo werd ze op een show Best in Show met een Podenco Ibicenco. Terwijl ze op het erepodium stond werd haar door de burgemeester van het dorp gevraagd welk ras het was welke de show gewonnen had. Haar onwetende blik was voor mij alleen al een Best in Show waard.
Zie jij problemen in het ras wat betreft temperament, agressie en of duidelijk regelmatig voorkomende gezondheidsproblemen?
De AmStaff heb ik eind jaren tachtig leren kennen als een ras welke letterlijk en figuurlijk dwars door een muur zou gaan. Tegenwoordig denk ik dat het gros van de AmStaffs al bij het zien van een muur zouden omdraaien. De dierenarts zagen we vroeger maar zelden en huidproblemen kan ik me niet herinneren. Natuurlijk was niet alles rozengeur en maneschijn. Daarentegen hadden we wel sporadisch gevallen van Ataxia. Er werd nauwelijks of niet getest op heupen en ellenbogen en de algemene kennis met betrekking tot het welzijn van honden was niet op het niveau zoals het nu tegenwoordig is. Ik denk dat we er per saldo qua gezondheid toch op vooruitgegaan zijn. Qua karakter denk ik erop achteruit.
In welke volgorde vind jij dit het belangrijkst of vind je onderdelen hiervan niet belangrijk: type, temperament, soundness, balans, kleur, showkwaliteit?
Laten we eerst dit op volgorde zetten van importantie. Ten eerste type. Zonder dit hebben we geen AmStaff, maar een gewone hond. Vervolgens is een van de typische kenmerken van ons ras het bijbehorende temperament. Dit temperament behoort onderdeel te zijn van een hond die gefokt is met soundness als uitgangspunt. De hond dient vervolgens in zijn geheel in harmonie en balans te zijn en het zou daarbij prachtig zijn als de hond showkwaliteit zou bezitten, waarbij de kleur totaal ondergeschikt zou moeten zijn aan al het voorafgaande.
Hoe zie jij de toekomst voor het ras in Spanje en in Nederland?
Doffe ellende! Dit zijn eigenlijk de twee woorden welke direct bij me opkomen. Maar laat ik nu niet te negatief zijn. Laten we vooropzetten dat de kynologie het in zijn totaliteit tegenwoordig moeilijk heeft. Het wordt ons fokkers steeds moeilijker gemaakt door de overheid om onze hobby op een prettige manier uit te oefenen. Ik kan steeds minder begrip opbrengen voor de regels welke ons landelijk worden opgelegd. Of dit nu Nederland of Spanje is. Ik begrijp uiteraard zeer goed waarom deze regels in het leven worden geroepen, maar de welwillende hobbyfokker is hier uiteindelijk de dupe van.
Aangaande het ras zelf: keurmeesters en fokkers zijn de mensen welke voorop dienen te lopen om ons ras volgens de rasstandaard in ere te houden. Ik zie tegenwoordig de liefhebbers welke graag het type AmStaff zien hoe ik deze voor ogen heb jammer genoeg steeds kleiner worden. Neem een foto van een AmStaff uit de beginjaren van ons ras en kijk wat er momenteel vaker op shows geshowd wordt. Vaak twee totaal verschillende type honden welke weinig tot niets meer met elkaar te maken hebben.
Heb je voorkeur voor een bepaalde kleur, en voor een reu of teef?
Voor mij maakt het weinig uit welke kleur het is. Ik zeg weinig omdat ikzelf toch een zeer lichte voorkeur heb voor gestroomd en als dit tezamen gaat met een scherpe aftekening met wit dan is dat voor mij het summum. Zolang de kleur maar intens is, met een diep pigment, maakt het mij weinig uit. Wetenschappelijk kan ik het niet onderbouwen maar ik ben daarnaast van mening dat goed gepigmenteerde honden vaak minder ontvankelijk zijn voor huidproblemen. Leuke kanttekening: een bekende paardenfokker zei ooit tegen mij: Sven, a good horse has no color!
Wat vind je de mooiste AmStaff die je in het echt hebt gezien in Nederland en welke in het buitenland?
De beste en mooiste herinneringen heb ik aan de honden bij mijn ouders Max en Steffie. Ik heb het absolute voorrecht gehad dat Pa en Steffie de mooiste honden uit de USA hebben geïmporteerd. Het is voor mij moeilijk te zeggen welke de mooiste was omdat ik tegenwoordig met totaal andere ogen naar de honden kijk dan dat ik ernaar keek toen ik nog een tiener was. Maar honden zoals Sindelar’s Gock of Max en Absolute Wild of Texas, enkele Tipits Z Hanky honden, waren een genot om naar te kijken en niet te vergeten Benmars Roadhouse of Montana.
De mooiste AmStaff in het buitenland? Ook hier kan ik er weer enkele noemen. Een van de mooiste teefjes welke ik heb gezien, en zelfs heb mogen keuren op de Sweepstakes op de National Specialty 2022 in de USA, is de teef Giselle. Zij is momenteel veteraan maar deze teef is zoals ik graag een teef zie. Elegantie ten top. Niet perfect, zoals geen enkele hond perfect is, maar er hoeft voor mij maar weinig bijgeschaafd te worden aan deze hond om dicht bij deze perfectie te komen.
Heb je nog tips voor beginnende fokkers?
Zorg dat je een goede mentor vindt. Een mentor welke je 100% kunt vertrouwen en zich reeds bewezen heeft. Een mentor van wie je weet dat hij een goede solide basis heeft met betrekking tot het ras en daarnaast kennis heeft, geduld heeft en bereid is om jou de geheimen van het fokken te leren. Zelf heb ik ervaren dat niet veel ervaren fokkers je de fijne kneepjes van het vak willen leren. Gewoonweg omdat ze bang zijn dat je ze voorbij gaat streven met een beter kwaliteit fokproduct.
Het volgende oude Engelse gezegde sluit hier redelijk goed op aan: “When the student is ready, the teacher will appear. When the student is truly ready, the teacher will disappear.” Maar het allerbelangrijkste voor een beginnende fokker is dat deze de rasstandaard voor de volle 100% begrijpt. De rasstandaard uit je hoofd kennen is één ding, deze ook daadwerkelijk begrijpen en op de juiste manier interpreteren en vervolgens uitwerken in een fokprogramma is weer iets totaal anders. Er is een bepaalde wetenschappelijke basiskennis voor nodig en daarnaast een gezond boerenverstand.
Wij hebben in Nederland te maken met steeds warmere zomers en hogere temperaturen. De honden hebben daar last van. In Spanje is dit nog extremer. Heb je tips hoe om te gaan met de hitte zodat het voor de honden aangenaam blijft?
Zoals je misschien wel weet hebben wij hier in Spanje afgelopen jaar een zeer extreem warme zomer gehad, met temperaturen welke bijna dagelijks de 40 graden aantikten. Omdat mijn honden warme temperaturen gewend zijn heeft dit nauwelijks invloed op ze gehad. Met airco werk ik bewust niet. Daarentegen zijn in Nederland de extremen veel groter. Vandaag hebben we in Nederland 18 graden en twee dagen later zwoegen we allemaal onder tropische temperaturen van 35+ graden. Uiteraard is dit voor mens en dier een zeer ongezonde, extreme en niet comfortabele situatie. Het enige wat ik zou kunnen zeggen is dat er voldoende ventilatie en verse lucht aanwezig moet zijn en daarnaast voldoende koel drinkwater.
Het allerbelangrijkste is: hoe jonger de hond hoe voorzichtiger je moet zijn met extreme temperaturen. Nooit zal ik vergeten dat ik in de zomer onderweg was in de regio Madrid in een auto met airco. Veiligheidshalve had ik enkele extra thermometers in de auto gehangen om de temperatuur nauwgezet in de gaten te houden. Toen ik zag dat, met de airconditioning voluit, de temperaturen richting de 30+ graden gingen in de auto en dat de ramen openzetten geen optie was omdat het die dag buiten 42+ graden Celsius was en de zon zonder genade op de auto beukte, voelde ik mij genoodzaakt om te stoppen bij een tankstation om vervolgens al het ijs te kopen wat daar voorradig was. Dat ijs heb ik door de hele auto moeten verspreiden om de temperatuur enigszins beheersbaar te houden voor de honden. Moraal van het verhaal is dat ik in de zomermaanden niet meer snel lange afstanden overdag zal rijden in een normale auto met de honden in de auto als de temperaturen boven de 35 graden komen.
Zou je iets in de rasstandaard veranderd willen zien?
Absoluut niet. De standaard is destijds geschreven om ervoor te zorgen dat ons ras in stand gehouden zou worden en dit met bepaalde karakteristieken om het ras daarmee te onderscheiden van andere rassen. Als we dit veranderd zouden willen zien dan kunnen we beter op zoek gaan naar een ander ras. We moeten er uiteraard wel rekening mee houden dat alle levende wezens aan evolutie onderhevig zijn. Dit is dus voor ons een extra uitdaging om met fokken toch zo dicht mogelijk bij de rasstandaard te blijven.
Het is aan ons fokkers om steeds weer te evalueren waar we zijn met het ras en ons fokprogramma zodanig bij te sturen dat we zo synchroon mogelijk lopen met de rasstandaard. Daarom zijn hondenshows onontbeerlijk. Ik ben van mening dat een actieve, succesvolle fokker regelmatig een hondenshow dient te bezoeken. Dit met of zonder honden. Dit is de enige juiste en eenvoudige manier om op de hoogte te blijven met betrekking tot de status van ons ras. Digitaal op de hoogte blijven heeft weinig zin. Tegenwoordig wordt er zoveel aan foto’s gesleuteld dat deze hoogst onbetrouwbaar zijn. Er wordt wel eens gezegd dat de rasstandaard op meerdere manieren te interpreteren is. Zou best kunnen. Maar zorg er dan in ieder geval wel voor dat de hond die gefokt wordt lijkt op de AmStaff zoals wij die kennen uit de beginjaren van ons ras.
Ben je actief betrokken bij de rasvereniging in Nederland?
Al zou ik dit graag willen, ik heb momenteel gewoonweg niet de tijd om een actieve rol te kunnen spelen bij de rasvereniging in Nederland. Ik volg de ontwikkelingen in Nederland uiteraard wel op de voet en mocht er ooit een beroep op me gedaan worden voor het een of ander dan zal ik altijd proberen om mijn steentje bij te dragen.
Ben je lid van de rasvereniging in Spanje?
Ja, vanaf de eerste dag dat ik actief was met de honden. De rasvereniging is niet weg te denken bij onze hobby.
Ben je actief betrokken bij de rasvereniging in Spanje?
Momenteel niet. Hopelijk zal dit in de nabije toekomst gaan veranderen. De tijd zal het leren. De club hier in Spanje is op dit moment in handen van mensen welke totaal geen idee hebben wat de doelstelling van een rasvereniging inhoudt. We doen momenteel ons best om deze situatie te veranderen en we hopen daarmee te bereiken dat in de toekomst de Spaanse club weer een gezonde club is. In het verleden was dit een club met meer dan 200 actieve leden waarvan de leden zeer succesvol waren op de grote internationale shows.
Heb je nog tips of op- en aanmerkingen voor de rasvereniging, Raad van Beheer en of politiek?
Politiek met betrekking tot tentoonstellingen kan ik heel kort over zijn. In elke tak van sport is sprake van enige mate van politiek. Natuurlijk kan dit frustrerend en niet motiverend werken voor mensen welke regelmatig naar shows gaan, maar ik ben er vol van overtuigd dat wanneer je met een kwalitatief uitmuntende hond de ring in stapt, dat je voortdurend op het podium zult staan en daarnaast vaker, met een beetje geluk, de hoofdprijzen zult pakken. Net zoals met veel andere dingen in het leven ben je voor de ultieme prijzen van ontzettend veel factoren afhankelijk, maar het feit blijft: zonder een goede hond kom je niet ver.
Met betrekking tot de Raad van Beheer moet ik zeggen dat ik hier minder van doen mee heb dan de doorsnee Nederlandse fokker. Maar wat ik zie is dat deze instantie op mij overkomt als een solide, goed georganiseerde organisatie waar veel Zuid-Europese landen nog iets van kunnen leren. En tenslotte de rasvereniging, ook hier weer een must om het ras en zijn tradities in stand te houden.
Is er nog iets wat ik niet gevraagd heb en wat je graag vermeld zou willen zien?
Wil, we zouden nog uren door kunnen gaan. Zoveel items te bespreken. Het mooie van deze hobby is dat je nooit uitgepraat zult raken. Als je er op een gezonde manier mee omgaat liggen vele nieuwe vriendschappen in het verschiet. Zul je je honden in alle facetten beter leren kennen en, mochten de shows je aanspreken, dan zie je met een beetje geluk ook nog eens wat van de wereld.
Wat ik daarnaast nog graag zou willen aankaarten is dat ik intens geniet van het plezier welke Steffie, mijn moeder, heeft als ik haar regelmatig updates geef van het wel en wee van onze honden. Tijden zijn veranderd en Mariela en ik vullen het hondengebeuren op een iets andere manier in dan Pa en Steffie destijds, maar in grote lijnen zie ik duidelijke overeenkomsten. Zonder Steffie zou het onmogelijk zijn geweest wat Pa in totaliteit op de kaart heeft gezet. En ook hier blijkt nu dat Mariela de onmisbare schakel in dit alles is.
Namens mij en onze lezers hartelijk dank voor dit interview.
Eensgelijks Wil. Wij kennen elkaar natuurlijk al heel wat jaren en wie had ooit gedacht dat speciaal jij mij een interview zou afnemen met betrekking tot de honden.