Interview met Jasmijn Beun

Inleiding Wil de Veer

Vanwege het feit dat er veel mogelijkheden zijn om met een AmStaff te werken, denk bijvoorbeeld aan Flyball en FCI Agility, leek het mij een mooie gelegenheid om hier eens meer aandacht voor te vragen. Jasmijn heeft haar sporen verdiend met wedstrijden, onder andere bij het onderdeel Agility, en vandaar dat zij is gevraagd voor dit interview. Meerdere malen is zij met haar hond Ground Zero Phantasy Dragon sporthond van het jaar geweest.

Stel jezelf eens voor aan de leden van de ASTCH.

Ik ben Jasmijn Beun. Heel vroeg in mijn jeugd heb ik ooit een prachtige, indrukwekkende hond gezien en sindsdien ben ik groot liefhebber van dit prachtige ras. Ik heb mijn eerste eigen Amstaf gekocht toen ik zeventien jaar was, dat was Ground Zero Fifth Av. (Brighton x Khorramshahrs Zenith Baby), geboren in 2006, roepnaam Andy.

Met hem ben ik in de sport terecht gekomen. Toen ik ging samenwonen, bleef Andy echter thuis wonen. Mijn man nam Maxx (Coalminers Elcapone) mee en Maxx is twaalf jaar mogen worden, helaas geplaagd door veel lichamelijke klachten. Na het overlijden van Maxx wilde ik nooooooit meer een hond en goed drie maanden later kreeg ik Ground Zero Phantasy Dragon (Ground Zero Naughty Dragon x Ground Zero Never Say Never), geboren in 2016, roepnaam Kona, cadeau van haar fokker.

Met Kona wilde ik eigenlijk, net zoals met Andy, in de IGP beginnen. Kona bleek echter helemaal niet geschikt voor die sport, maar we wilden toch wat gaan doen en toen ben ik maar eens bij een Agilityclub gaan kijken.

We wonen in Zuid-Limburg, heel landelijk, en in het dagelijks leven ben ik accountmanager. Vrijwel al mijn vrije tijd en weekenden gaan naar de honden. Het is voor mensen buiten het hondenwereldje vaak moeilijk te begrijpen dat zoveel tijd naar de honden gaat, maar de honden zijn onze levensstijl, onze passie en ons levenswerk.

Wat was je eerste Amerikaanse staffordshireterriër?

Mijn eerste eigen Amerikaanse staffordshireterriër was Ground Zero Fifth Av. Hij was een hele serieuze reu die veel uitdaging en beweging nodig had. Dankzij hem ben ik met hondensport in aanraking gekomen.

Ik weet dat jij veel sport met jouw honden. De Raad van Beheer faciliteert diverse onderdelen van sporten met je hond. Vertel eens wat meer over de sport en aan welke onderdelen doe jij mee en waar moet de hond aan voldoen.

Klopt. De Raad van Beheer heeft een breed portfolio aan sporten. Enkele sporten zijn Dog Dancing, Agility, Obedience en Flyball. Kona en ik lopen sinds enkele jaren wedstrijden Agility onder de vlag van de Raad van Beheer. Deze bestaan uit twee à drie rondes die je per wedstrijd loopt en zijn opgebouwd uit een Vast Parcours, een parcours met raakvlaktoestellen zoals een wip, kattenloop en schutting, en een jumping, een parcours zonder deze raakvlaktoestellen. Onze voorkeur gaat uit naar wedstrijden waar we twee vaste parcoursen en één jumping kunnen lopen.

Om deel te mogen nemen is een licentie van de Raad van Beheer noodzakelijk. Hiervoor moet de hond over een rashondenlogboek beschikken, dat te bestellen is via de website van de Raad. Voor geïmporteerde honden geldt dat de hond moet zijn overgeschreven naar het NHSB. De Raad heeft een speciaal sportgedeelte waar alle wedstrijden te vinden zijn en via dit portaal kan je ook je licentie aanvragen. Heel makkelijk. Het inschrijven voor sportwedstrijden gaat anders dan voor show, want zorg maar dat je klaar zit als de wedstrijd opent, want hij is zo vol.

Een ander belangrijk punt voor deelname is dat je hond goed getraind is. Hij moet op training alle toestellen beheersen, in goede lichamelijke conditie zijn en je moet op training toch wel in staat zijn om een foutloos parcours van sprong 1 tot 22 uit te kunnen lopen. Verwacht niet dat je hond iets op wedstrijd wel kan, wat hij op training nog niet kan. Andersom is het helaas wel zo dat ze door een nieuwe situatie, andere toestellen, drukte rondom de ringen en het aantal honden op wedstrijd bepaalde dingen “vergeten”. Zo zijn paaltjes vaak erg lastig voor beginnende honden, ook als ze deze oefening thuis heel goed doen. Geef ze vooral ook de tijd om te wennen, neem ze mee op wedstrijd voordat je zelf deelneemt en geef ze na een wedstrijd een dag rust om de prikkels ook te kunnen verwerken.

Leg de gang van zaken eens uit op een wedstrijddag.

Mijn wedstrijddag begint eigenlijk al de avond voor de wedstrijd. Ik kijk in de catalogus wanneer ik aanwezig moet zijn, hoe laat we moeten starten en hoeveel tijd er tussen de starts zit. Op basis daarvan bepaal ik mijn voer- en drinkschema. Kona krijgt normaal minimaal een handje brokjes, maar als ze laat start krijgt ze haar volledige ochtendmaaltijd.

Ik zorg dat ik een uurtje voor het verkennen aanwezig ben. Dan kan ik parkeren, Kona uitlaten en nog wat te drinken geven. Startnummers schrijven we meestal thuis, maar soms moet je ze afhalen. Dan ga ik rustig bij de ring kijken om vervolgens het parcours te verkennen. Verkennen doen we in grote groepen; je hebt dan tussen de zeven en tien minuten om je ideale looplijnen te bepalen, je handlingkeuze te maken en punten in het parcours uit te zoeken waar je extra aandacht moet vragen aan je hond, of juist iets wil uitproberen wat op training altijd goed gaat, maar op wedstrijd nog niet durft.

Sommige mensen halen de honden dan ruim van tevoren, ik wil eigenlijk bij het aankomen aan de ring maar twee of drie man voor me hebben. Kona vindt het wachten te gezellig en gaat dan op zoek naar bekenden die ze moet begroeten. Ik zorg dat ze goed opgewarmd is, we lopen links- en rechtsom wat cirkels en we spelen wat samen. Ik leg mijn jas of vest langs de kant en we gaan van start. Na het parcours weet Kona dat mijn vest bij de uitgang ligt en dat daar lekkere snoepjes in zitten, daar rent ze dus meteen naartoe. Dan loop ik haar uit, zet haar terug in de auto, geef haar sportdrank en dan begint het weer opnieuw vanaf het verkennen.

Met welke AmStaffs heb je meegedaan aan wedstrijden?

Noemenswaardig alleen met Ground Zero Phantasy Dragon, Kona.

Kom je meer AmStaffs tegen bij de wedstrijden en zijn het bijna allemaal Border Collies?

Op dit moment weet ik maar één andere Amstaf die wedstrijden loopt, de andere mij bekende Amstaf is sinds vorig jaar met pensioen. Woezel stond recent nog in de Raadar. Aangezien de meeste Amstafs groter zijn dan Kona, lopen zij allemaal in de intermediate en large. Deze hoogteklassen worden gedomineerd door Border Collies en Kelpies en medium door Shelties.

Tot op welke leeftijd mag de hond deelnemen aan wedstrijden?

Daar zit geen limiet aan. Vroeger was er nog een veteranenklasse bij de Raad, deze is er inmiddels niet meer. Bij andere organisaties mag je vanaf zeven jaar in de veteranenklasse inschrijven.

Worden de honden voor een wedstrijd gekeurd op gezondheid?

Nee. Keurmeesters letten wel heel erg op de honden en wanneer een hond niet goed loopt wordt de combinatie uitgefloten. Eveneens als een hond lelijk valt, dan wordt de run ook stilgelegd. Op ons niveau zijn de meeste handlers heel erg zuinig op hun honden.

Verder worden de honden ingemeten wanneer ze hun eerste wedstrijd lopen. Volgens nieuwe regels worden ze vervolgens nog eens gemeten als de leeftijd van drie jaar bereikt is. Dit inmeten bepaalt in welke klasse ze gaan lopen. Je mag met een intermediate hond geen medium lopen en andersom ook niet.

Jij werkt momenteel met een teef. Mag ze ook deelnemen als zij loops is?

Ja, dat mag gewoon. Er zijn geen speciale regels voor.

Heb je daarvoor ook gebruik gemaakt van andere rassen?

Nee, Kona is mijn eerste hond waarmee ik Agility beoefen.

Vind je een reu geschikter dan een teef?

Oei, lastig te zeggen. Ik hoor sowieso erg vaak dat ik het mijzelf heel lastig maak met terriërs, gevolgd door “en dan ook nog een teef”. Ik weet niet beter, laten we het daar maar op houden.

Geef je de honden speciale voeding en supplementen?

Ja, Kona krijgt als basisvoer Wellness Core Large Breed. Als we een zwaar wedstrijdseizoen hebben met veel trainingen en wedstrijden, voer ik Wellness Core Active Life. Daar zit net dat beetje meer in. Kona ziet er altijd goed uit, heeft een prachtige vacht, goede harde bespiering, goede stoelgang en genoeg energie. Het is een compleet voer, daarom hoef ik geen vitamines en mineralen bij te voeren.

Wel geef ik een supplement voor spieren, pezen en gewrichten op basis van collageen, MSM, krill, glucosamine, chondroïtine en rozenbottel. Dit soort sporten zijn toch een flinke belasting op het lichaam en ik doe er alles aan om het herstel te bevorderen en het bewegingsstelsel zo goed mogelijk te ondersteunen.

Verder geef ik op warme dagen en wedstrijddagen een sportdrank. Voor mij is het belangrijk dat ze goed drinkt en door de lekkere smaak van de shake weet ik zeker dat ze genoeg vocht binnenkrijgt. De drank bevat tevens elektrolyten en vetten, zodat ze voor haar volgende rondje weer genoeg energie heeft.

Hoe train je de honden om optimaal in conditie te komen?

Ik wandel graag door de velden bij ons in de omgeving, in de winter gaat Kona sporadisch op de loopband. Zodra het droog is spelen onze honden veel samen buiten, ik merk dat dit echt een groot verschil maakt. Een heel belangrijk punt van onze training is kwalitatieve rust. Hier in huis snappen de andere honden ook heel goed dat als koningin Kona slaapt, ze niet gestoord mag worden. Ik hoor vaak dat mensen ontzettend veel focus leggen op conditie en spiertraining, maar rust overslaan. Rust is juist een belangrijke factor voor herstel van het lichaam én het verwerken van de prikkels tijdens een training.

Verder trainen we op woensdag en vrijdag Agility, maximaal een kwartier. Als het goed is, stoppen we eerder.

Ga je met jouw honden ook naar tentoonstellingen?

Ja, maar met mijn andere ras, Parson Russell Terriers. Kona heb ik vroeger wel geshowd en zal als ze met Agility-pensioen is weer meegaan. Ze gaat regelmatig nog mee naar ringtraining en geniet met volle teugen van de aandacht.

Heb je een kennelnaam en waarom deze naam?

Southern Savages is mijn kennelnaam. Southern slaat op mijn afkomst, ik ben geboren en getogen in het zuiden en dat zit in je bloed. Savages verwijst naar mijn honden en mij. Op de een of andere manier zoek ik altijd honden uit die “savage” blijken te zijn. Je eet ze niet de kaas van het brood en mijn terrierdames brengen geregeld een cadeau in de vorm van ongedierte. Ik zelf neem geen blad voor mijn mond en ben ook nooit bang om iets als eerste te doen.

Waar is de kennel gevestigd?

Voerendaal, Zuid-Limburg.

Heb je besloten om te gaan fokken?

Ik heb een hele bewuste keuze gemaakt om geen Amerikaanse staffordshireterriërs te willen fokken. Die keuze heb ik gemaakt uit liefde voor het ras, liefde voor mijn eigen hond en bescherming voor mijzelf en mijn nachtrust. Als iemand een Amstaf zoekt, verwijs ik ze met liefde door naar de ASTCH en bepaalde fokkers.

Onderhoud je nauwe contacten met Nederlandse en/of buitenlandse eigenaren van AmStaffs die ook aan de sport meedoen?

Nee, helaas niet. Het aantal Amstafs dat serieus in de sport zit is te verwaarlozen. In de VS wordt meer Agility met Amstafs gedaan, maar AKC Agility is niet te vergelijken met FCI. Het niveauverschil is gigantisch, de toestellen verschillen heel erg en het is een heel ander wereldje. Verder is er heel veel haat en nijd binnen dit ras, terwijl er voor iedereen ruimte is voor succes.

Hoe zijn de onderlinge verhoudingen tussen de deelnemers aan een wedstrijd?

Erg goed. De stemming is altijd erg prettig en ik merk dat Kona graag gezien wordt door deelnemers, toeschouwers en keurmeesters. Toen we vorig jaar ons laatste punt moesten halen om in graad 3 te komen, kon je tijdens onze run een speld horen vallen en toen we over de finish kwamen juichte de hele hal. Dat moment zal ik nooit vergeten.

Mensen die in de sport zitten weten hoeveel bloed, zweet en tranen het kost om een hond op te leiden, laat staan een onconventioneel ras in de sport zoals een Amstaf.

Zou dat beter kunnen?

Ik ervaar de sfeer als erg prettig, mensen zijn oprecht blij voor je als je wat bereikt met je hond.

Wat is het meest memorabele succes tot nu toe en met welke hond was dat?

Voor mij was dat met Kona, dat allerlaatste puntje halen om als eerste Amstaf in Nederland in graad 3 te komen. Ergens ben je bang dat het je niet lukt. De tijden worden steeds strakker en de parcoursen steeds uitdagender. Ik had mezelf als doel gesteld het voor het Nederlands Kampioenschap in 2022 te halen. Eigenlijk heel stom, want ik had mezelf hierdoor flink wat druk opgelegd. Dan liep ik een wedstrijd nét buiten de tijd, het gaat echt maar om tienden van een seconde. De avond dat we ons laatste punt binnenhaalden, was dat het laatste rondje van de avond. Er kwamen maar verdraaid weinig honden door de parcoursen heen en ik had laserfocus. Kona leek te weten waar het om ging en gaf alles. Toen we over de finish kwamen en ik iedereen hoorde juichen, kwamen er wel vreugdetranen. We werden ook nog derde in de competitie dat seizoen en die rozet hangt ingelijst op mijn kantoor.