Interview met Rachel Kruidenier
Amerikaanse fokker over type, gezondheid, verantwoordelijkheid en haar passie voor de Amerikaanse staffordshireterriër.
Dit vraaggesprek maakt deel uit van de tweede serie interviews waarin beroemde, bekende en minder bekende Amerikaanse fokkers en keurmeesters aan het woord komen, evenals Nederlandse fokkers. Voor deze aflevering werd gesproken met Rachel Kruidenier, eigenaar van de kennel Flatlanders, gevestigd in Colorado, Verenigde Staten.
Rachel vertegenwoordigt de jongere generatie AmStaff-fokkers en zet zich op vele fronten met groot enthousiasme in voor het ras. Met haar werkzaamheden binnen diverse ras- en hondenorganisaties, haar liefde voor showen en haar duidelijke visie op gezondheid en karakter, was zij een interessante gesprekspartner voor het clubblad.
Zou je jezelf willen voorstellen aan de lezers van het clubblad?
Ik ben getrouwd en woon sinds 1985 in het oosten van Colorado. Samen met mijn man Richard heb ik drie kinderen: Lukas van zeven jaar, Bastian van vier jaar en Christopher van twee jaar. Tot onze familie behoren daarnaast ook twee paarden, drie katten en tien honden.
Ik maak tegenwoordig deel uit van de Board of Directors van de Staffordshire Terrier Club of America. Ook ben ik secretaris van Therapy Dogs Incorporated, zittend wetgever voor de lokale Obedience Club en oprichter en uitgever van het clubblad The Newsletter van de Amerikaanse staffordshireterriër Club of the Rockies.
Ik show inmiddels ongeveer twintig jaar rashonden. Mijn eerste ras was de Dobermann Pinscher, en ik heb nog steeds een Dobermann.
Wanneer en hoe kwam je in aanraking met de Amerikaanse staffordshireterriër, en wat was de naam van je eerste AmStaff?
Op een dag ging ik met een vriendin enkele pups uitlaten en een beetje met ze oefenen, terwijl de eigenaar aan het werk was. Die eigenaar was Betty Reed van Stonecutter Kennel. Er was een mooie reu bij, fawn met wit, en mijn vriendin vertelde dat hij te koop was.
Ik was op zoek naar een ander ras om mee te gaan showen, maar op dat moment hadden wij al dertien honden: elf Dobermanns, waaronder mijn oude showhonden en enkele honden die ik uit het asiel had gered. Mijn echtgenoot wilde geen andere hond erbij. Het kostte me ongeveer een jaar om hem over te halen om de pup toch te nemen. Enkele oude Dobermanns waren overleden en daardoor stond hij wat meer open voor een nieuwe hond.
Ik kreeg mijn pup in augustus 1987 en hij werd mijn eerste kampioen: Ch. Stonecutter’s Sundance Kid - TT, CGC, TDI.
Wat spreekt je het meest in het ras aan?
De veelzijdigheid, de intelligentie en het enthousiasme.
Hoeveel honden heb je op dit moment?
Ik heb tien honden: één kruising, één Dobermann en acht AmStaffs. Daarnaast ben ik ook nog mede-eigenaar van een geplaatste AmStaff.
Hoeveel nesten AmStaffs heb je gefokt en hoeveel honden zijn kampioen geworden?
Ik heb in acht jaar tijd twee nesten gefokt. Het eerste nest was in 1992 en het tweede in mei 1994. In elk nest zaten vier pups. Uit het eerste nest zijn twee honden kampioen geworden: Ch. Flatlander’s Thunderheart en Ch. Flatlander’s Wild At Heart.
Ik ben er trots op dat al mijn pups HD-vrij blijken te zijn. De honden uit het tweede nest zijn pas acht maanden oud en ik hoop dat er tenminste twee kampioen worden.
Hoe kom je aan de kennelnaam Flatlanders?
Ik ben geboren en opgegroeid in Illinois, waar het erg vlak is. Het is een landbouwstaat in het midwesten van de Verenigde Staten. Wanneer mensen vroegen waar ik vandaan kwam, antwoordde ik altijd: “The flat lands of Illinois.” Daar komt de naam Flatlanders vandaan.
Heb je met de Dobermanns ook gefokt?
Er is per ongeluk een nest geboren. Iemand had mijn reu bij een teef gezet zonder te weten dat zij loops was.
Is je echtgenoot ook betrokken bij het showen?
Nee, daar is hij totaal niet in geïnteresseerd. Hij ziet de honden als één van mijn dure hobby’s.
Verkoop je de meeste pups in de omgeving, heb je honden naar Europa verkocht en ben je wel eens in Europa geweest?
Er was wel interesse vanuit Europa, maar ik heb de honden in Amerika verkocht. Ik moet de persoon aan wie ik een hond verkoop kennen, persoonlijk of via brieven en telefoongesprekken. Het maakt mij dan niet uit of ik de honden in Amerika of in Europa verkoop.
Ik ben geen liefhebber van vliegen, maar het lijkt me wel leuk om eens naar Europa te komen.
Wie heeft volgens jou de meeste invloed bij het fokken: de teef of de reu?
Wat temperament betreft zou ik zeggen de teef. De pups zijn vanaf de geboorte tot de dag dat ze naar hun nieuwe eigenaar gaan immers bij haar. Wat de bouw betreft zou ik zeggen: die ouder die de meest dominante genen heeft. Het kunnen dus beide zijn, al geven de meeste mensen de reu overal de schuld van.
Heb je een dekreu ter beschikking?
Nee. Mijn eerste AmStaff, Sunny, is gesteriliseerd toen hij zeven jaar oud was en ik heb nooit met hem gefokt. Er waren wel enkele fokkers in hem geïnteresseerd, maar ik vond hun teven niet goed genoeg. Voordat hij werd gecastreerd, heb ik wel sperma van hem laten invriezen.
Van de drie reuen die ik heb zijn er twee gecastreerd en de derde is pas acht maanden oud. Ik ben niet echt geïnteresseerd in een dekreu voor anderen. De eigenaar van de teef bepaalt waar de pups terechtkomen, en dat wil ik eigenlijk liever zelf bepalen. Ik kan het niet verdragen als één van mijn pups in een slecht tehuis terechtkomt.
Is er iets wat je aan de rasstandaard zou willen veranderen? De kleur misschien?
Wat ik zou willen veranderen is de beschrijving van de oren. “Half rose” zou “rose” moeten worden en “prick” zou “half prick” moeten worden. Ook zou ik graag zien dat alle kleuren worden toegestaan, maar dat gebrek aan pigment als fout wordt beoordeeld.
Veel AmStaffs zijn te hoog. Ik zou daarvoor geen diskwalificatie willen zien, maar wel een zwaardere bestraffing. Honden met een slecht temperament, dus te schuw of te agressief, moeten uit de ring worden verwijderd.
Geef eens een beschrijving van jouw ideale AmStaff.
Alles wat Fred Sindelar heeft gefokt. Zijn honden zijn fantastisch. Ik wil bij een AmStaff een goed mannelijk hoofd zien, maar niet overdreven. Ik houd niet van honden met zo’n groot hoofd dat het lijkt alsof ze voorover vallen. Ik wil een brede bek zien, goed aansluitende lippen en een mooi gevormd donker oog. Ik geef de voorkeur aan een niet te klein gecoupeerd oor.
De hond moet een goede, mooi gebogen hals hebben die goed op het lichaam staat. De toplijn moet achter de schoft horizontaal lopen en iets omhoog buigen over de lendenen. De staart moet dun zijn, van breed aan de aanzet naar smal aan het uiteinde. Sommige AmStaffs hebben een staart als een knuppel.
Voor en achter moeten er evenwichtige en duidelijke hoekingen zijn. Rechte polsen, gesloten voeten en goed gangwerk zijn belangrijk. De ideale afmeting voor een reu zou voor mij ongeveer 20 inch zijn, dus circa 50 cm, met een gewicht van ongeveer 65 pound, dus rond 30 kilo. Een teef moet vrouwelijk zijn, mag iets minder in hoofd en wat langer in lichaam zijn. Haar ideale maat is voor mij 18 inch, ongeveer 46 cm, en 50 pound, ongeveer 23 kilo.
Werk je met de honden en doe je met ze aan weightpulling?
Ik vind het geweldig om met de honden te werken en actief te zijn in obedience. Ik was bijna klaar met Ch. Stonecutter’s Sundance Kid, maar hij werd ziek en ik moest hem terugtrekken. Mijn teef Ch. Stonecutter’s Tequila Sunrise - CD, CGC, ROH was mijn eerste AmStaff die de titel CD, Companion Dog, behaalde.
Wanneer ik wat meer tijd heb, wil ik met haar nu CDX, Companion Dog Excellent, gaan behalen. Op dit moment werk ik met haar dochter Ch. Flatlander’s Wild At Heart en zij moet in 1995 klaar zijn om mee te doen op de National Specialty. Met haar zuster, Ch. Flatlander’s Thunderheart, probeer ik dit jaar ook de CD-titel te behalen. Ik heb voor de lol ook wel eens meegedaan aan weightpulling.
Maak je gebruik van een handler of show je de honden zelf?
Normaal gesproken show ik mijn honden zelf totdat ze kampioen zijn. Soms, wanneer de honden zijn ingeschreven op een show buiten onze staat, maak ik gebruik van een handler. Als de hond in competitie zit voor Best of Breed of Best in Group, vind ik het beter om een handler te gebruiken. Zij brengen de hond beter voor en ik vind het leuk om mijn honden zo in de ring te zien.
Hebben we wat gezondheid betreft een probleem in ons ras?
HD is het grootste probleem. De schatting is dat een derde van alle AmStaffs hieraan lijdt.
Hoe zijn je honden gehuisvest?
In huis. Ik heb buitenrennen, maar ’s avonds en bij slecht weer gaan ze allemaal naar binnen. Ze zijn erg verwend.
Kun je aan de lezers het puntensysteem uitleggen dat op shows in Amerika wordt gehanteerd en wat je nodig hebt om Amerikaans kampioen te worden?
Om kampioen te worden heb je vijftien punten nodig, waaronder twee majors, dus overwinningen van drie, vier of vijf punten, onder drie verschillende keurmeesters.
Er zijn zes vaste klassen:
- Puppy – zes tot negen maanden of negen tot twaalf maanden. Soms wordt deze klasse gesplitst, afhankelijk van het aantal pups.
- Twelve to Eighteen Months
- Novice – honden die nog nooit een blue ribbon in een andere klasse hebben gewonnen, of minder dan drie ribbons in novice hebben behaald.
- Bred by Exhibitor – de exposant is ook de fokker.
- American Bred – de ouders zijn in de VS gefokt en de hond is ook in de VS geboren.
- Open – iedere hond van het ras.
Nadat deze klassen zijn gekeurd, komen alle klassewinnaars tegen elkaar uit om te bepalen welke hond de beste is. Dat gebeurt gescheiden voor reuen en teven. Alleen de beste reu, de Winners Dog, en de beste teef, de Winners Bitch, krijgen punten voor het kampioenschap. Een Reserve Winner Award wordt aan beide seksen gegeven als runner-up.
Daarna gaan de Winners Dog en de Winners Bitch samen met de kampioenen door in de competitie voor de titel Best of Breed. Aan het einde van die competitie worden normaal gesproken drie prijzen gegeven: Best of Breed, Best of Winners en Best Opposite Sex.
De punten verschillen per regio. In Illinois moet een hond bijvoorbeeld meer honden verslaan om punten te behalen dan in Colorado, omdat er daar meer AmStaffs zijn dan in Colorado. Het puntensysteem wordt vermeld in de showcatalogus en wordt eens in de paar jaar herzien door de American Kennel Club.
Jij bent president van de Staffordshire Terrier Club of the Rockies. Hoeveel leden heeft de club en is het mogelijk voor geïnteresseerden om lid te worden?
Ik ben niet echt de president. Onze club is eigenlijk meer een Newsletter-club. Op dit moment hebben wij 47 leden in Amerika, Australië, Finland, Nederland enzovoort. Vanwege de kosten van het uitbrengen van de Newsletter wordt het aantal leden beperkt tot vijftig.
Onze tarieven voor een kleurenadvertentie zijn trouwens interessant. Het lidmaatschapsgeld bedraagt 20 dollar en de Newsletter verschijnt iedere twee maanden. Indien lezers lid willen worden, volgt hier mijn adres zoals destijds in het interview vermeld: Rachel Kruidenier, 2745 WCR #74, Eaton, Colorado 80615, U.S.A.
Is er iets dat ik niet gevraagd heb en waar je nog iets over wilt zeggen, of is er iets wat je de Nederlandse lezers zou willen adviseren?
AmStaff-fokkers dragen een bijzonder grote verantwoordelijkheid bij het fokken en plaatsen van hun honden, juist vanwege de wereldwijde maatregelen die overheden tegen bepaalde rassen nemen. Eén slecht geplaatste hond kan desastreuze gevolgen hebben.
Het is een grote schande dat er AmStaff-fokkers zijn die alleen maar fokken voor het geld. Kopers moeten daarom goed opletten voordat zij een hond aanschaffen. Let vooral op de conditie en het temperament. Schuwheid mag niet worden getolereerd. Helaas zijn er enkele Amerikaanse fokkers die hun slechtste honden voor veel geld naar Europa verkopen.
Wil, bedankt voor dit interview. Ik was blij verrast dat je mij vroeg, omdat ik mezelf nog als een beginneling in het ras beschouw.
Wil de Veer