Interview met Jeroen Stallen – From the Southern Stables
Het is donderdagavond en ik ben samen met een vriendin op weg om Jeroen Stallen van de ‘From the Southern Stables’ kennel te interviewen. Bij Jeroen aangekomen worden we hartelijk ontvangen en onder het genot van een kopje koffie en wat lekkers zitten we al gauw diep in gesprek over van alles en nog wat. Na een tijdje besluit ik met het interview te beginnen.
Veertien jaar de Amerikaanse staffordshireterriër, dat is een hele tijd. Zou u kunnen vertellen hoe het bij u begonnen is?
In 1994 begon mijn interesse in de Amerikaanse staffordshireterriër en in 1998 kocht ik mijn eerste Amerikaanse staffordshireterriër bij Erik de Cruif, namelijk Blue Claud van de Naked Truth.
Wat maakte dat u koos voor de Amerikaanse staffordshireterriër?
Ik had een Dobermann gehad, maar ik wilde een ander ras omdat geen enkele Dobermann mijn laatste Dobermann zou kunnen overtreffen. Ik zocht een allround hond waarmee ik lessen kon geven en waarmee ik zelf kon trainen, wandelen, fietsen enzovoort. Daardoor kwam ik uit bij de Amerikaanse staffordshireterriër.
Voor welke lijn koos u?
Ik twijfelde tussen de Woods-lijn en de White Rock-lijn. Bij de Woods trok mij juist dat ze wat rustiger van karakter waren en wat grover, en bij de White Rock/Chasqui juist weer het actievere en atletischere. Toevallig zag ik in het clubblad het nest van Claud en die heb ik toen gekocht. Toen is het virus begonnen. Een half jaar later heb ik Chasqui Indian Pepita gekocht.
Hoe ik daaraan kwam was een verhaal apart. Jaren daarvoor had ik Frans Diaz op een show gezien met Blue Ch. Skram’s Chasqui Mountain Lion, en op dat moment dacht ik: zo’n hond zou ik graag willen hebben. Jaren later heb ik dus contact met hem opgenomen voor een pup en hij verwees mij door naar de heer Meijer. Enige tijd later was ik daar op bezoek om pups te bekijken, maar er zat voor mij niets bij. Pepita liep daar wel rond en trok meteen mijn aandacht. Ze had dezelfde blik in haar ogen als mijn overleden Dobermann.
Hierna heb ik Frans gebeld met de vraag of hij nog een type als Pepita had of kreeg, en dat ik mij dan op elk moment aanbevolen hield. Frans had op dat moment niets voor mij, maar belde mij twee weken later op met de mededeling dat Pepita bij de heer Meijer weg moest en of ik nog interesse had.
Uiteraard heb ik Pepita meteen opgehaald. Ik ben met haar gaan showen en later ook gaan fokken met goed resultaat. Zij is Nederlands Kampioen geworden en ook drie van haar dochters zijn later kampioen geworden.
Waarom bent u met Pepita doorgegaan en niet met Claud?
De lijn van Pepita beviel mij beter. Claud was een geweldige hond, alleen zijn gezondheid was niet altijd even goed. Het enthousiaste en gezonde gestel van Pepita en van de meeste White Rock/Chasqui honden trok mij meer.
Wat is er het meest veranderd binnen ons ras gedurende de veertien jaar dat u actief bent binnen ons ras?
Qua karakter zijn de honden flauwer, banger en onzekerder geworden. Qua uiterlijk zijn ze grover en groter geworden. Soms fokken mensen maar wat en weten ze niet waarmee ze fokken of hoe ze moeten fokken. Ook lijnteelt wordt nog maar door weinigen gedaan. Wel is het voordeel dat mensen tegenwoordig meer op gezondheid letten en meer testen, en dat moedig ik alleen maar aan, want dan weet je waarmee je fokt.
De eerste fokker bij wie ik een Amerikaanse staffordshireterriër zou kopen, John van Hooff, vroeg mij of ik in staat was om met een Amerikaanse staffordshireterriër om te gaan. Nadat ik dit bevestigend had beantwoord liet hij mij een video zien waarin twee Pitbulls/AmStaffs elkaar flink aan het toetakelen waren. Daarna vroeg hij of ik nog steeds dacht dat ik deze honden kon handelen. Waarop ik nog steeds ja zei, maar wel even flink onder de indruk was. Ik vond dit achteraf zo goed en wijs, want hoe vaak hoor of lees ik niet: “Help, mijn hond vecht met andere honden en wat was dat eng en als ik dat geweten had...” Veel mensen weten nog niet eens wat ze aan de riem hebben en dat vind ik spijtig.
Ik heb bij hem nooit een hond gekocht omdat het nest waar ik een puppy van wilde, een combinatie met Willynwood Superman, al weg was en bij het nest erna kreeg de teef baarmoederontsteking. Wel had hij een geweldige reu die veel indruk op mij maakte en dat was Gwendians Desperado Troy.
Tegenwoordig vinden veel mensen en fokkers dat een Amerikaanse staffordshireterriër sociaal met andere honden moet kunnen zijn. Maar dat stukje wordt vaak verkeerd begrepen. Ons ras is van nature een zekere hond en niet een hond die bij elke geringe actie uitvalt of knokt. Ons ras moet klaarstaan als hij wordt uitgedaagd, maar dat is iets anders dan het gevecht opzoeken.
Ik hoor vaak mensen zeggen als hun hond uitvalt: “Tsja, het is een AmStaff hè.” Maar mensen, dat is niet zo. Hij mag alert zijn op andere honden, maar niet als een gek gaan blaffen of grommen. Pas als hij daadwerkelijk wordt uitgedaagd of gepakt, zal hij van zich laten horen. En dan bepaal jij als eigenaar hoe ver je hond mag gaan. En dat maakt jouw hond een stabiele, zekere hond met een geweldig AmStaff-karakter.
Er is veel veranderd in de jaren, ook qua fokken. Vroeger deed men veel aan lijnteelt en was men daar ook echt fanatiek in, nu niet meer. Er is nu veel meer variatie waardoor veel type verloren gaat, en dat vind ik erg jammer. In de tijd dat ik begon moest men overal naartoe rijden of vliegen om de honden bij andere fokkers te bekijken. Ik ben overal op shows en bij fokkers thuis wezen kijken. In Italië, Spanje, Duitsland, Amerika enzovoort. Nu kiezen sommige fokkers gewoon via een foto op internet. Dat gaat gewoon nergens meer over, maar het is wel de realiteit. Veel fokkers hebben geen eigen visie en mening, en dat gaat ten koste van ons ras.
Waarom bent u gaan fokken?
Haha, dat weet ik eigenlijk niet meer. Ik heb altijd al fokambities gehad en toen ik Pepita kreeg ben ik daarmee begonnen. Ik heb Pepita laten dekken door CH Truans Nut-Cracker en heb uit dat nest Blue Blade from the Southern Stables gehouden. Uit hetzelfde nest is Gillian naar de familie Van Eck van de kennel From Gillian’s Home gegaan. Elegance (Hailey) from the Southern Stables is naar Amerika gegaan naar kennel Skye Blue en later naar Olmar Kennels.
Welke combinatie vond u zelf het beste die u gefokt heeft en waarom?
Dat weet ik eigenlijk niet, maar persoonlijk denk ik dat het beste nest CH Chasqui Indian Pepita x CH White Rock Chakras Tiger was. Daar zijn onder anderen Carly, Stitch en Diva uitgekomen. Carly is Nederlands, Belgisch, Duits en Luxemburgs kampioen geworden en Diva is Nederlands kampioen geworden. Ze hebben ook allemaal weer goede nakomelingen vererfd.
Welke eigenschappen stelt u aan een hond waar u mee fokt?
Een hond moet qua karakter niet flauw en bang zijn; er moet een goed temperament in zitten. Hij moet qua uiterlijk aanvullen wat mijn hond mist of wat beter kan. Verder let ik uiteraard op de gezondheid. Ik test op HD, ED, Ataxia en hart.
Waarom test u op het hart? Hebben Amerikaanse staffordshireterriërs daar problemen mee?
In bepaalde zin niet. Ik heb er zelf geen problemen mee gehad, maar hoor wel dat het in andere lijnen vaker voorkomt en dat wil ik voor mijn nakomelingen uitsluiten. Ik vind dat men gewoon moet testen, daardoor weet je waarmee je fokt. De Amerikanen waren daar veel eerder mee bezig dan wij hier in Nederland.
Hier zitten nog steeds fokkers die weigeren te testen omdat ze het belang er niet van inzien. In 2002 al waren Maria van Haren, Olaf Verhorevoort en ik naar een seminar in Amerika geweest over Ataxia. Daar was Wes White toen geweest om een hond van hem te laten zien die Ataxia had. Voordat men kon testen, deed men in Amerika al heel erg stambomen uitpluizen om uit te vinden waar en in welke honden dit voorkwam. Maar ja, dat was nooit met 100% vast te stellen en gelukkig hebben we nu de test.
En met welke fouten zou u totaal niet fokken?
Slechte toplijn, gebitsproblemen, zware gezondheidsproblemen en niet betrouwbare honden. Dit krijg je er zomaar niet meer uit gefokt.
Aan welke punten mag er wel aandacht geschonken worden betreffende het ras?
Karakter, gezondheid en toplijn.
Op welke hond uit uw kennel bent u het meest trots en welke vindt u persoonlijk de beste hond?
Gewoon Pepita. Haar heb ik niet zelf gefokt maar ik ben er toch het trotst op. Ik vind haar karakter en uiterlijk gewoon geweldig. Ze heeft nooit enige gezondheidsklachten gehad. Uit de nesten die ik heb gefokt zijn er meerdere honden met goede eigenschappen, maar er is er niet één die er voor mij echt uitspringt.
Welke hond uit uw kennel heeft de meeste titels behaald op show of gehoorzaamheid?
Dat is Carly from the Southern Stables. Zij is meerdere malen kampioen geworden en uit haar nakomelingen zijn ook kampioenen voortgekomen.
En buiten uw eigen kennel om, welke honden konden of kunnen uw waardering opwekken?
Dat zijn Herring’s Beau Jangles, Ch White Rock Chaskras El Diego, White Rock Charlie Horse en Skrams White Rock Chasqui, ook wel Gringo. Deze heb ik in het verleden gebruikt, maar jammer genoeg is het niet gelukt.
Van wie uit de AmStaff-wereld heeft u veel geleerd of kennis opgedaan?
Dat zijn Frans Diaz, Dick Pascoe, Carla Restivo en Olaf Verhorevoort. Bij deze nogmaals mijn grote dank.
Wat is uw visie op de komende twintig jaar kynologie en Raad van Beheer? Is dit positief of negatief veranderd?
Soms positief en soms negatief, moeilijk te zeggen, want wanneer doe je het goed? Wat voor de een goed is hoeft voor de ander niet goed te zijn. Wel vind ik dat fokken, waaronder lijnfokken, steeds meer aan banden wordt gelegd en dat vind ik persoonlijk jammer.
Welke keurmeester uit Nederland heeft een goede visie op ons ras, en waarom?
Dat zijn Martin van de Weijer, deze is gewoon eerlijk en heeft een goede kijk op het ras, en Cindy Kerssemeijer, zij heeft ook een goede kijk op ons ras vind ik.
Wat doet u allemaal met uw honden? Showen, behendigheid, gehoorzaamheid?
Alle drie doen we. Ik doe gehoorzaamheid en showen en mijn vrouw Melanie de behendigheid.
Ik ben ook hondentrainer sinds 1993 en heb inmiddels ook een eigen hondenschool, www.jeroenstallen.nl. Ook kom ik bij mensen thuis om hen te helpen bij het opvoeden en trainen van hun hond.
Wat vindt u na al die jaren nog steeds leuk aan fokken?
Dat je steeds nieuwe mensen leert kennen met andere ideeën en andere visies. En je blijft leren, want je leert van iedereen wel iets, zeg ik altijd.
Hoe ziet u de toekomst voor uw kennel?
Dat ik de resultaten van de laatste jaren kan doorzetten in de toekomst.
Als u onze leden iets mee kon geven over het ras in de huidige tijd, wat zou dat dan zijn?
Kom eens achter dat internet vandaan en ga iets doen met je hond: sporten, fietsen, lekker de bossen in of andere activiteiten. We hebben een allround hond, dus gebruik die dan ook en niet alleen voor op de bank of omdat hij zo mooi is. Veel gedrags- en gezondheidsproblemen komen voort uit te weinig beweging en overvoeding. Een hond die zijn energie kwijt kan zit geestelijk en lichamelijk veel beter in zijn vel.
En voor toekomstige fokkers en huidige fokkers: ga kennels in binnen- en buitenland bezoeken. Staar je niet blind op alleen Nederlandse kennels en honden, maar leer van anderen en kijk naar anderen. Zo weet je pas wat je voor een hond hebt, want iedere hond kan mooi en lief zijn op een foto. Ook is jammer genoeg de sportiviteit onderling de afgelopen jaren aan het verdwijnen. Op shows en op het internet. Mensen, als het goed is zijn we maar met één ding bezig en dat is het koesteren van de AmStaff.
Dat iedereen veel plezier aan zijn hond mag beleven en onthoud: de meeste kampioenen zitten thuis.
Bij deze wil ik de mensen bedanken die mij de afgelopen jaren geholpen hebben en alle pup-eigenaren voor het goed verzorgen van mijn pups. En last but not least mijn vrouw Melanie.
Houdoe en bedankt.