Interview met Manuel Torres
Een gesprek met een van de bekendste fokkers, keurmeesters en auteurs binnen de wereld van de Amerikaanse staffordshireterriër.
Sommige namen zijn in de wereld van de Amerikaanse staffordshireterriër al decennialang bekend. Manuel Torres uit Spanje is daar zonder twijfel een van. Als fokker onder de kennelnaam Ngorong-Ngorong, keurmeester in vele Europese landen, Australië en de Verenigde Staten, en auteur van boeken over het ras, heeft hij zijn sporen ruimschoots verdiend. Voor de lezers van de ASTCH sprak Wil de Veer met Manuel over zijn eerste kennismaking met de AmStaff, zijn kennel, zijn visie op temperament en gezondheid, en de ontwikkeling van het ras in Spanje.
Een vroege fascinatie voor het ras
Manuel Torres omschrijft zichzelf als een Spaanse professionele hondenfokker en trainer. Zijn eerste ontmoeting met de Amerikaanse staffordshireterriër vond plaats in 1988 in Cadiz, in het zuiden van Spanje. Daar zag hij een hond die direct indruk op hem maakte. Toen hij aan de eigenaar vroeg welk ras het was, kreeg hij het antwoord: Amerikaanse staffordshireterriër.
Vanaf dat moment begon zijn zoektocht. In een tijd zonder internet was informatie over het ras niet eenvoudig te vinden. Manuel schreef daarom naar de Real Sociedad Canina de Espana, die hem vervolgens in contact bracht met de American Kennel Club. Na maanden wachten ontving hij informatie over het ras en begon hij brieven te sturen naar AmStaff-fokkers. Via die weg, en via contacten binnen de Spaanse hondenwereld, verkreeg hij uiteindelijk zijn eerste reu. Een jaar later volgde zijn eerste teef.
De AmStaff was overigens niet zijn eerste ras. Manuel begon zijn leven met honden met een Boxer/Dobermann-kruising, gevolgd door een rashond: een Dobermann genaamd Zarko. Pas enkele jaren later deed de AmStaff zijn intrede, een ras dat uiteindelijk zijn grote passie zou worden.
De oorsprong van Ngorong-Ngorong
De kennelnaam Ngorong-Ngorong werd officieel vastgelegd in 1988. De naam is volgens Manuel zelf verbonden aan een grappige vergissing. In 1987 zag hij op een zwart-wittelevisie een natuurprogramma over Afrika, waarin de Ngorongoro-krater in Tanzania centraal stond. Hij raakte gefascineerd door die plek en gebruikte de naam later voor zijn kennelregistratie. Alleen bleek hij zich de naam niet helemaal correct te hebben herinnerd. Zo ontstond de bijzondere kennelnaam die later internationaal bekend zou worden.
De opbouw van zijn bloedlijn
Manuel geeft aan dat zijn eerste honden niet volledig representatief zijn voor de bloedlijn die later zijn kennel zou kenmerken. Zijn basisteef was Ch. Peggy, afkomstig uit de Vom Simba Camp-lijn. In de jaren daarna werden ook honden uit de Verenigde Staten toegevoegd, met invloeden van onder meer Rounder, Sindelar en Fraja EC. Inmiddels werkt hij aan wat hij omschrijft als de 14e Ngorong-Ngorong-generatie.
Zijn oorspronkelijke doel was helder: hij viel niet alleen voor het uiterlijk van de AmStaff, maar vooral voor het temperament. Dat karakter was voor hem de doorslaggevende reden om met het ras te gaan fokken. Zijn ambitie was om dit bijzondere ras bekender en geliefder te maken bij een breder publiek.
Een grote kennel en een leven tussen de honden
Door de jaren heen groeide Manuel niet alleen uit tot een bekende fokker, maar ook tot een professional met uitgebreide faciliteiten. Hij beschikt over twee grote hondenhotels en een hondenschool. In totaal spreekt hij over meer dan tachtig verblijven voor honden, meerdere grote trainingsvelden, ruime uitloopgebieden en een dagelijks team van medewerkers. Honden maken al tientallen jaren het middelpunt van zijn leven uit.
Naast de Amerikaanse staffordshireterriër fokt hij tegenwoordig ook Golden Retrievers en Australian Cattle Dogs. Toch blijft de AmStaff voor hem een ras met een bijzondere plaats. Sinds zijn eerste nest in september 1990 heeft hij meer dan honderd nesten gefokt.
Zijn pups worden gevoerd met zowel droogvoer als een BARF-dieet. Socialisatie vindt plaats door contact met mensen en andere honden vanaf jonge leeftijd. Training neemt daarbij een belangrijke plaats in. Manuel vat dit kernachtig samen: een werkende hond is een gelukkige hond.
Gezondheid, temperament en type
Op de vraag hoe hij gezondheid, temperament en type in volgorde van belangrijkheid zou plaatsen, is zijn antwoord duidelijk: gezondheid, temperament en daarna type. Daarmee onderstreept hij een visie die veel liefhebbers van het ras zullen herkennen: schoonheid zonder stabiliteit en gezondheid heeft weinig waarde.
Volgens Manuel is ataxie het ernstigste gezondheidsprobleem dat hij binnen het ras heeft gezien. Daarnaast erkent hij dat er ook kleinere problemen bestaan, maar die komen volgens hem in veel rassen voor. Zijn fokdoel is dan ook gericht op gezonde honden die voldoen aan de rasstandaard en tegelijkertijd geschikt zijn als volwaardige huishond. Hij benadrukt zelfs dat alle honden uit zijn fokkerij in de eerste plaats gezinshonden zijn, ook al bezitten zij kwaliteit voor de showring.
Fokvisie en ervaring
Als het gaat om fokmethoden geeft Manuel aan een voorkeur te hebben voor linebreeding, al heeft hij in de loop der jaren ook gebruikgemaakt van inbreeding en outcrossing. Voor hem bestaat er geen absolute methode; het hangt steeds af van wat men op dat moment nodig heeft en welke eigenschappen men wil behouden of verbeteren. Juist dat maakt fokken volgens hem zo uitdagend.
Invloeden op zijn fokprogramma kwamen er door de jaren heen van vele mensen en vele honden. Hij beschouwt zichzelf gelukkig dat Ngorong-Ngorong-honden inmiddels over de hele wereld te vinden zijn. Daarbij probeert hij goed contact te onderhouden met eigenaren en langdurige vriendschappen op te bouwen.
Met betrekking tot garanties werkt hij met een algemeen garantiecontract dat door fokker en eigenaar wordt ondertekend.
Keurmeester en internationale ervaring
Manuel Torres is niet alleen fokker, maar ook een veelgevraagd keurmeester. Hij is bevoegd voor de Terriergroep en het merendeel van Groep 8. Hij bezocht de Amerikaanse Specialty tweemaal als bezoeker en zag daar ook eigen honden in de ring verschijnen, met wisselende resultaten. Daarnaast keurde hij onder meer een regionale Specialty in Kentucky met 105 inschrijvingen.
Op de vraag naar verschillen tussen Europa en de Verenigde Staten merkt hij op dat handlingstijlen uiteenlopen, maar dat hij als keurmeester graag honden in vrije stijl beoordeelt. Wat hem betreft moet de hond centraal staan en niet de overdaad in presentatie.
In Nederland heeft hij nog niet gekeurd. Juist daarom is het bijzonder om zijn naam in verband te brengen met een evenement als de ASTCH Kampioens Clubmatch, waarvoor hij volgens Wil de Veer zonder meer een geschikte keurmeester zou zijn.
Grote winnaar en belangrijke prestaties
Wanneer hem gevraagd wordt naar zijn grootste winnaar, noemt Manuel zonder aarzeling Multi Ch. Milwaukee de Ngorong-Ngorong. Deze hond behaalde Best in Show op de European Dog Show 2003, een evenement met meer dan tienduizend inschrijvingen. Het is een prestatie die zijn kennel internationaal extra aanzien gaf.
Hoeveel kampioenen hij exact heeft gefokt, weet hij niet meer precies, maar hij schat het op meer dan tweehonderd kampioenschapstitels. Dat onderstreept de enorme invloed die zijn kennel in de loop van ruim drie decennia heeft gehad.
Advies aan nieuwe liefhebbers
Voor nieuwe mensen binnen het ras heeft Manuel een duidelijke boodschap. Let goed op temperament en opvoeding, en houd elke dag van je hond - niet alleen tijdens showweekenden. Daarnaast wijst hij erop dat het vaak makkelijker is om een goede eigenaar te zijn dan om een goede fokker te worden. Met andere woorden: denk daar goed over na voordat je die stap zet.
De beginperiode van het ras in Spanje
Na het interview geeft Wil de Veer nog een korte historische aanvulling over de opkomst van de Amerikaanse staffordshireterriër in Spanje. De eerste jaren liepen volgens hem min of meer parallel aan die in Nederland. In 1983 werd de eerste en enige AmStaff in Spanje ingeschreven. In 1984 waren dat er drie en in 1985 steeg dit aantal naar 21. Daarmee werd het fundament van het ras in Spanje gelegd.
De eerste hond die de titel Kampioen van Spanje behaalde, was in 1988 de reu Hauche Big As A Rock (Ruffians Brave Red Bull x Tiffani), gefokt door Augustin Lopez Meleo en in eigendom van Julian Celis.
De eerste kennel in Spanje was Ngorong-Ngorong in 1988. Andere bekende kennels uit de beginperiode waren onder meer Creek Staff (Francisco Javier Gomez), Amalo (Amalio Lasheras), Heavenguard (Alejandro Rodenkirchen), Truans Staffs (Toni Perez) en De Los Hermanos Dalton (Juan M. Calvo).
De basis van de Spaanse fokkerij werd gevormd door honden uit verschillende landen en bekende lijnen, waaronder uit Amerika (Woods, Rounders, Benmar), Canada (Barberycoast), Duitsland (Hagele's), Nederland (Tippit's, Skram's, Chasqui) en Tsjechie (Tipit z Hanky). Daarmee werd in relatief korte tijd een brede genetische basis gelegd voor de verdere ontwikkeling van het ras in Spanje.
Slot
Het verhaal van Manuel Torres laat zien hoe passie, doorzettingsvermogen en visie kunnen uitgroeien tot een blijvende invloed binnen een ras. Van zijn eerste kennismaking met de AmStaff in 1988 tot een kennelnaam die wereldwijd bekend werd: Ngorong-Ngorong heeft zijn plaats in de geschiedenis van de Amerikaanse staffordshireterriër zonder twijfel verdiend.