Greats From The Past: Ch. Sindelar’s Gock of Max
Ch. Sindelar’s Gock of Max was een van de meest invloedrijke Amerikaanse staffordshireterriër dekreuen uit de Knight Crusader lijn binnen Europa en de Nederlandse fokkerij.
In de geschiedenis van de Amerikaanse staffordshireterriër zijn er honden die niet alleen uitblinken door hun eigen prestaties, maar vooral door de bloedlijnen die zij vertegenwoordigen en doorgeven. Ch. Sindelar’s Gock of Max is zo’n hond. Met zijn indrukwekkende afkomst, sterke persoonlijkheid en internationale successen groeide hij uit tot een belangrijke schakel in de verspreiding van de invloedrijke Knight Crusader-lijn binnen Europa en uiteindelijk ook binnen de Nederlandse populatie.
Afkomst en achtergrond
Ch. Sindelar’s Gock of Max werd geboren op 9 oktober 1989 uit de combinatie Ch. Gallant Johnny Reb x Ch. Sindelar’s Misty Mudd.
Hij werd gefokt door Debra Jackson en kwam in eigendom van mr. Max van Slijpe, eigenaar van de bekende Old Hickory kennel in Bemelen. De naam “Gock” ontstond overigens door een opmerkelijke fout: de hond was vernoemd naar Jock Of The Bushveld, maar door een onduidelijk geschreven registratieformulier werd de “J” als een “G” gelezen, waarna de naam definitief zo werd vastgelegd.
Fysiek was Gock een imponerende verschijning. Hij was een black brindle and white reu met een schofthoogte van 53 centimeter en een gewicht van 34 kilo. Zijn uitstraling, kracht en expressie maakten hem tot een hond die direct opviel en volledig beantwoordde aan het beeld van een krachtige, zelfverzekerde Amerikaanse staffordshireterriër.
Al vroeg werd duidelijk dat hij niet alleen een hond met showkwaliteit was, maar ook een drager van een uitzonderlijk sterke combinatie van invloedrijke bloedlijnen die later van groot belang zouden blijken voor de fokkerij.
De Knight Crusader bloedlijn
De afstamming van Gock laat een sterke invloed zien van Gallant-honden en is via vaderskant rechtstreeks terug te voeren naar de legendarische Knight Crusader-lijn. Deze lijn is vernoemd naar Ch. Knight Crusader, een van de meest iconische voorvaders in de geschiedenis van het ras. Hij won driemaal achtereen de National Specialty in Amerika, in 1959, 1960 en 1961, en behoort tot de top van meest winnende AmStaffs aller tijden.
De betekenis van deze lijn reikte echter verder dan één uitzonderlijke hond. Uit hetzelfde nest als Knight Crusader kwamen ook andere grootheden voort, zoals Ch. Knight Patroller en Ch. Knight Bomber. De zoon van Knight Crusader, Ch. Gallant Kimbo, zette die traditie voort door in 1962 eveneens de National Specialty te winnen. Daarmee werd de Gallant-lijn een van de meest bepalende bloedlijnen binnen de rasgeschiedenis.
Aan moederskant was Gock eveneens sterk verankerd in kwaliteit. Zijn moeder Ch. Sindelar’s Misty Mudd was een dochter van Ch. Sindelar’s Heide Ho, een teef die tot de belangrijkste in de geschiedenis van het ras wordt gerekend. Misty Mudd behaalde zelf ook grote successen, waaronder de titel Winners Bitch op de National Specialty in 1987. Daarmee bracht Gock een zeldzame combinatie samen van invloedrijke vader- en moederlijnen, die hem genetisch tot een bijzonder complete hond maakten.
Successen in de showring
Gock legde de basis voor de grote successen die de Old Hickory kennel later zou behalen. Zijn eerste grote overwinning kwam al in 1990, toen hij in Brno op zijn allereerste tentoonstelling direct Wereldkampioen in de jongstenklasse werd. Daarmee liet hij al op jonge leeftijd zien dat hij over uitzonderlijke kwaliteiten beschikte.
In de jaren daarna bouwde hij een indrukwekkende internationale showcarrière op. In 1992 werd hij officieel Nederlands Kampioen. Daarnaast behaalde hij titels als Internationaal Kampioen, Kampioen België, Europa Sieger 1993, Kampioen Frankrijk en Kampioen Luxemburg. Een absoluut hoogtepunt in zijn loopbaan was zijn overwinning in Pontoise in 1991, waar hij Best in Show werd in een veld van maar liefst 1600 ingeschreven honden. Dat resultaat onderstreepte niet alleen zijn kwaliteit, maar ook zijn internationale uitstraling en concurrentiekracht.
Invloed op de fokkerij
Hoewel Gock zelf in Nederland slechts eenmaal werd ingezet voor de fokkerij, was zijn invloed via het buitenland groot. Diverse Europese fokkers, onder meer in België, Frankrijk en Duitsland, maakten gebruik van zijn kwaliteiten. Vooral in Duitsland werd hij meerdere keren gebruikt door kennel Hägele, waardoor zijn bloedlijn verder verspreid raakte binnen Europa.
Via deze buitenlandse combinaties kwamen zijn genen uiteindelijk toch weer nadrukkelijk beschikbaar voor de Nederlandse populatie. Zo werd onder meer Hägele’s Rembrandt later in Nederland ingezet voor de fok.
Ook de Belgische importreu Ch. Welkept Ronny, afkomstig uit een combinatie met Gock, vond zijn weg naar de Nederlandse fokkerij en drukte daar samen met andere verwanten zijn stempel op verschillende lijnen. Daarmee was Gocks invloed indirect veel groter dan zijn beperkte directe fokinzet in Nederland doet vermoeden.
Ook binnen Nederland bleef de invloed van deze bloedlijn zichtbaar. Zijn nestbroer Sindelar’s Mister Max en nestzuster Sindelar’s Angel werden eveneens naar Nederland geïmporteerd, wat de aanwezigheid van deze lijn in ons land verder versterkte. Daarnaast waren er nauw verwante honden beschikbaar die samen zorgden voor een bredere verankering van de Knight Crusader-invloed binnen de Nederlandse populatie.
Daardoor kreeg Gock, ondanks zijn beperkte rechtstreekse inzet, toch een vaste plaats in de opbouw van meerdere Europese en Nederlandse stambomen. Zijn betekenis ligt dan ook niet alleen in wat hij zelf direct naliet, maar vooral in de kwaliteit en duurzaamheid van de lijn die hij vertegenwoordigde.
Karakter en persoonlijkheid
Wil de Veer herinnert zich Gock als een hond met een strenge blik en een pittig, soms zelfs moeilijk karakter. Juist dat maakte hem in zijn ogen zo typerend voor het ras. Gock straalde precies uit wat een Amerikaanse staffordshireterriër behoort te hebben: personality, kracht, onbevangenheid en standvastigheid. Hij was een hond die respect afdwong, zonder aan type of waardigheid in te boeten.
Hoewel hij op tentoonstellingen schitterde, werd hij in de Old Hickory kennel misschien nog wel het liefst gezien wanneer hij vrij door de wei rende met zijn vaste maatje Ch. Fraja E.C. Winning Ways. Daar kwam niet alleen zijn kracht, maar ook zijn karakter volledig tot zijn recht. Dat hij de onbetwiste baas in de kennel was, bleek uit een bekende anekdote waarbij een onverwachte Italiaanse bezoeker in paniek over een hoog hek sprong toen Gock hem op indringende wijze duidelijk maakte wie daar de leiding had.
Een blijvende nalatenschap
Ch. Sindelar’s Gock of Max was meer dan een kampioen of een imposante verschijning in de ring. Hij was een hond die een van de sterkste klassieke bloedlijnen van het ras vertegenwoordigde en via zijn afstamming, prestaties en nakomelingen zijn invloed over landsgrenzen heen liet gelden. Zijn naam blijft verbonden aan de kracht van de Knight Crusader-lijn en aan een periode waarin type, karakter en afstamming nog nadrukkelijk de basis vormden van blijvende rasinvloed.
Daarmee is Gock niet alleen een naam uit het verleden, maar ook een belangrijke schakel in de geschiedenis van de Amerikaanse staffordshireterriër in Europa en in Nederland. Zijn nalatenschap leeft voort in stambomen, in herinneringen en in het respect dat hij nog altijd oproept bij liefhebbers van het ras.